Ch 1-5

🐰 Chapter 1

“ဒီပဲပင်ပေါက်လေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ...”

မော့ရှုလင်က ပါးလွှာသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ခြံဝန်းရှေ့တွင် နှစ်နာရီကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အေးစက်စက် စကားတစ်ခွန်းကို နားထောင်ရန် ခပ်ပါးပါးကျနေသောနှင်းက ဒူးအထိ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရလေသည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အရပ်မြင့်ပြီး လှပသောလူတစ်ဦးက မော့ရှုလင်ကို အလောတကြီး ဖြတ်ကျော်သွားလေသည်။

သူက ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်သော်လည်း ထိုအနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူက နူးညံ့ဖြူဖွေးသော နှင်းများအပေါ်တွင် နင်းလျှောက်ချိန်၌ ခြေရာတစ်စုံတစ်ရာပင် မကျန်ခဲ့ပေ။ ၎င်းက သူ၏ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်မားသည်ကို မြင်သာစေလေသည်။‌

ထိုအနီရောင်ဝတ်ထားသည့်လူက လျန်ကျီဂိုဏ်းရှိ အကြီးအကဲများအနက်မှ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူလာရောက်တွေ့ဆုံသည့် ယုန်မိစ္ဆာ ပိုင်ယွီမင်ဖြစ်သည်။

မော့ရှုလင်က နှစ်နာရီကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရသော်လည်း ပိုင်ယွီမင်က သူ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

ပိုင်ယွီမင်က ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ခြံဝန်းထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်သွားလေသည်။

ခြံဝန်းတံခါးတွင် ဝါးနှင့်သက်ကယ်များ စုပုံနေသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပုံရ၏။ တံခါးက မူလကတည်းက နှင်းထူထပ်မှုကြောင့် ကျိုးနေခဲ့ပြီး ထိုအနီရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ တွန်းလိုက်ချိန်၌ ခြံဝန်းတံခါးက နှစ်ချက်တုန်ခါပြီး နှင်းများပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

ပြိုကျသွားသော တံခါးက လူနှစ်ဦးကို ပိုင်းခြားထားသည့် ကောင်းကင်နှင့် တူနေ၏။ မော့ရှုလင်က တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော အနီရောင်ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။

မော့ရှုလင်၏ ခေါင်းနှင့်ပခုံးများတွင် ထူထပ်သော နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နှင်းလူနှင့်တူနေလေသည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်သာမရှိလျှင် ဤသည်းထန်သော နှင်းများအောက်တွင် နှစ်နာရီကြာ ဒုက္ခခံပြီး စောင့်ဆိုင်းနေမည်မဟုတ်ပေ။

မော့ရှုလင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမုန်းတရားမရှိဘဲ ပျော်ဝင်ရန် ခက်ခဲနေသော ဝမ်းနည်းမှုသာ ရှိလေသည်။

သူ၏အတိတ်ဘဝတွင် ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ် ဒဏ်ရာရမည့် ကံကြမ္မာကို သူ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တွင် သူက နေထိုင်ရန် နေရာလေးတစ်ခုသာ လိုချင်ခဲ့သော်လည်း အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းကလည်း ခက်ခဲသည့်အရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လူသားတစ်ယောက်၏ စိတ်နှလုံးက ပင်ကိုကောင်းမြတ်လေသည်။ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိခဲ့လျှင် မော့ရှုလင်က သွေးနှင့်အပြစ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ရမည့်အစား တစ်သက်လုံး အစေခံတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ရမည်ကို ပိုနှစ်သက်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုရွေးချယ်ခွင့်ကို ငါ ဘယ်ကရမှာလဲ...

ပိုင်ယွီမင်၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မော့ရှုလင်က ခြံဝန်းထဲသို့ မဝင်ရဲသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ သို့ရာတွင် သူ့နှလုံးသားက လေအေးထဲတွင် နှင်းများကြောင့် တိုက်စားခံရသော ဤတံခါးကဲ့သို့ပင် မျှော်လင့်ချက်များက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာလေသည်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖန်ကွမ်းရှစ်က နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများကို ချန်ရစ်လျက် တောင်ပေါ်သို့ လျှောက်လာလေသည်။

တောင်ခြေမှ တောင်ထိပ်အထိ အကွာအဝေးက အတူတူဖြစ်သော်လည်း အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိုင်ယွီမင်က သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် နှင်းတစ်စက်မှမကျဘဲ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ဖန်ကွမ်းရှစ်က ကြံ့ခိုင်သောခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း သူက ချွေးများထွက်ပြီး မောဟိုက်နေလေသည်။

မဟာယနအဆင့်နှင့် ကျင်းတန်းအဆင့်ကြားရှိ ကွာခြားချက်က အမှန်ပင် ကြီးမားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ယွီမင်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက မည်မျှပင် မယုံကြည်ရစေကာမူ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသောအိမ်တွင် နေထိုင်လျှင်ပင် သူ့ကို မည်သူကမှ မထီမဲ့မြင် မလုပ်ရဲပေ။

“အိုက်ယား... ဒီနှစ် နှင်းကျတာက အရမ်းပြင်းတာပဲ... တံခါးတောင်ကျိုးသွားပြီ...” 
ဖန်ကွမ်းရှစ်က ပြိုကျနေသော တံခါးကို မြင်ချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သို့သော် သူက ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် နှင်းများဖုံးနေသော ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

ဤခြံဝန်းတွင် ခြံစည်းရိုးမရှိသည်မှာ သိသာလေသည်။ အနည်းငယ်မျှသာ ပတ်သွားရန်လိုသော်လည်း ဖန်ကွမ်းရှစ်က သူသက်သာရန်အတွက် ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးကို နင်းသွားလေသည်။

မော့ရှုလင်က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဖန်ကွမ်းရှစ်က ပြောလိုက်၏။ 
“ဘာတွေ ငိုင်နေတာလဲ... မြန်မြန်ထ... ငါ့နောက်ကလိုက်ခဲ့...”

မော့ရှုလင်က စိတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားပြီး မူလကတည်းက ယိုယွင်းနေသည့် ခြံဝန်းတံခါးကို မနင်းမိစေရန် ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားကာ ဝင်လာလိုက်သည်။

မော့ရှုလင်က အလွန်နှေးကွေးစွာ လမ်းလျှောက်နေလေသည်။ သူ၏ကိုယ်လက်အင်္ဂါများက အေးခဲနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နှင်းများကို သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာစေရန် ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ နှင်းများက အလွန်နက်ရှိုင်းလာသည်ကို ပြောရန်ပင်မလိုပေ။ မော့ရှုလင်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာအကာအကွယ်ပစ္စည်းမရှိပါက ပိုင်ယွီမင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် မဆိုနှင့်၊ ဤနှင်းများထဲတွင် အေးခဲကာ သေဆုံးနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ဖန်ကွမ်းရှစ်က လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူက အိမ်ထဲသို့ ဦးစွာရောက်နေပြီး ပိုင်ယွီမင် ကျေနပ်စေရန် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောဆိုနေလေသည်။

အခန်းက အပြင်ဘက် ရာသီဥတုကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေလေသည်။

အိမ်ထဲတွင် ထိုင်ခုံတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်ဟောင်းနှစ်လုံးနှင့် ယခင်ဂိုဏ်းချုပ်ထံမှ ရရှိထားသော လက်ရေးလှပန်းချီတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။ အိမ်၏အတွင်းပိုင်းက ခြံဝန်းတံခါးကဲ့သို့ပင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေလေသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော လျန်ကျီဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့နေထိုင်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလေ၏။

အိမ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ပိုင်ယွီမင်က ထိုယိုယွင်းနေသော အိမ်ကို ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ခုတည်းသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အခြားသူ၏ သူ့အားကျေနပ်အောင် ပြောဆိုနေခြင်းကို ပျင်းရိစွာ နားထောင်နေလေသည်။

ကျယ်ဝန်းသောလက်ပေါက်ရှိသည့် အနီရောင်ဝတ်စုံက သူ၏သွယ်လျသောခါးကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး မှင်နက်ရောင်ရှိသောဆံပင်က ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ဖြာဆင်းနေကာ သူ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအသားအရေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှ အရိပ်အယောင်များက မိစ္ဆာနှင့်တူသော်လည်း ရိုင်းစိုင်းနေခြင်းမရှိချေ။ သူက မည်သည့်ဟန်ပန်မှမပါဘဲ လမ်းလျှောက်ကာ မည်သည့်အမူအရာမှမရှိဘဲ ထိုင်ပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသောစရိုက် ရှိလေသည်။ ၎င်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်မှုရှိပြီး တလေးတစားပုံစံရှိသော လျန်ကျီဂိုဏ်းရှိ အမတတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်အမူအရာနှင့် အတော်လေး ကွာခြားနေလေသည်။

သူက တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှ ပစ်ပယ်ခံထားရသော ယုန်မိစ္ဆာပိုင်ယွီမင် ဖြစ်ထိုက်လေ၏။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ပုံများက သူ့နာမည်နှင့် ထိုက်တန်လေသည်။

မော့ရှုလင်က ထိုအကြောင်းကို တွေးတောပြီး ခေါင်းကိုက်ခဲ့ရသော်လည်း သူ လုပ်နိုင်သည့် အရာမရှိခဲ့ပေ။

ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် မော့ရှုလင်က ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်ထိခိုက်မည့် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခဲ့၏။ ဂိုဏ်းထဲတွင် ဆက်လက်နေလိုပါက ဤကဲ့သို့သော ဆရာသခင်တစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူ အသက်ရှင်ရန် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက ဂိုဏ်းအပြင်သို့ မောင်းထုတ်ခံရလျှင်…

ယခင်က ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်တွင် ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို တွေးတောပြီးနောက် မော့ရှုလင်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ ပိုင်ယွီမင်ကို သူ့အား ခြွင်းချက်အနေဖြင့် တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် အပြင်းအထန် တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

မော့ရှုလင်က အရိုအသေပေးပြီးနောက် ဖန်ကွမ်းရှစ်က ပိုင်ယွီမင်ကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ 
“ယွဲ့ဒယ်အကြီးအကဲကို ဖြေကြားပါတယ်... ဒီကလေးက လမ်းကြုံလို့ ကယ်တင်ထားတဲ့ ကလေးပါ...”

“မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့...” 
ပိုင်ယွီမင်က ဖန်ကွမ်းရှစ်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ 
“ငါက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ... လူသားကျင့်ကြံနည်းတွေကို ငါ မကျင့်ကြံဘူး.. ငါက သူ့ကို ဘာသင်ပေးနိုင်မှာမလို့လဲ... ယုန်ဖြစ်လာဖို့လား...”

ပိုင်ယွီမင်က ဤတပည့်ကို လက်မခံချင်ပေ။ ယမန်နေ့က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်က လျန်ကျီဂိုဏ်းသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို သူသိလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် သူ့ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပိုးပြီး ထွက်ပြေးချင်နေလေသည်။

သို့ရာတွင် ကျင့်ကြံရေးလောကက မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ အရောင်အဝါထက် မကြီးမားနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူက လျန်ကျီဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ဂိုဏ်းသတင်းအနည်းငယ် ရှိလေသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော နည်းလမ်းမရမီ ပိုင်ယွီမင်က ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အလျင်စလို မလုပ်ရဲပေ။

မူရင်းဇာတ်ကြောင်းတွင် ပိုင်ယွီမင်ကို မိစ္ဆာများက အဓမ္မကျင့်ကာ မတရားစွပ်စွဲပြီးနောက် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်က သူ့ကို သတ်ပစ်ကာ ယုန်သားမွေးပဝါတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။ ထိုပဝါကို အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်အား ပေးခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား ယုန်သားမွေးပဝါက ကောင်းမွန်သော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်က နေ့တိုင်း လည်ပင်းတွင် ဝတ်ဆင်ခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်က ကျင့်ကြံသူများစွာကို ဦးဆောင်ကာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့လေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မိစ္ဆာသခင်မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင် အစွပ်စွဲခံခဲ့ရကြောင်း အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့၏။ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်မှာ သူက အပြစ်မဲ့သူတစ်ဦးအား သတ်မိခဲ့သည်ကို မထင်ထားသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ မော့ရှုလင်ကလည်း ၎င်းကိုအခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။

စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ပိုင်ယွီမင်၏ တစ်ခုတည်းသော ပါဝင်သည့်အခန်းကဏ္ဍက သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲအပိုင်းများတွင် ယုန်သားမွေးပဝါ၊ ယုန်သားမွေးပဝါနှင့် ထပ်မံပြီး ယုန်သားမွေးပဝါအဖြစ်သာ ဖြစ်သည်။

သူက အမြောက်စာဇာတ်ကောင်ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်က ယခုအချိန်၌ ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ထို့အပြင် သူက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ မသေမျိုး ကျင့်ကြံသူများကို သတ်နိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သည့် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ဖြစ်လာရန် နှစ်ပေါင်းရာချီ လိုသေးသဖြင့် ပိုင်ယွီမင်က နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေသော်လည်း များစွာစိုးရိမ်နေခြင်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် ပိုင်ယွီမင်က ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူ၏ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင် မပြောင်းလဲမနိုင်ကို စစ်ဆေးချင်လေသည်။

အမှန်တွင် ပိုင်ယွီမင်က ဤတစ်နှစ်အတွင်း၌ စုတ်ပြတ်နေသော တဲအိမ်တွင် စာဖတ်လျက် နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူ့ဘဝက အလွန်ပြည့်စုံနေခဲ့လေသည်။ သူ့အနေဖြင့် လောကကြီးကို လှည့်လှည်နေရန် မလိုအပ်သဖြင့် ဤဘဝကို ထားခဲ့သည်က အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူက မဟာယနအဆင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သူ၏ယုန်မွေးက ရတနာများပြုလုပ်ရန် ကောင်းမွန်သော ကုန်ကြမ်းဖြစ်သည်။ သူက ပျက်စီးနေသော နှလုံးသားနှင့် ကြုံတွေ့ချိန်တွင် အကျိုးဆက်များက ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

လျန်ကျီဂိုဏ်းတွင်မူ မတူပေ။ ပိုင်ယွီမင်၏ အကြိုက်ဆုံးဇာတ်ကောင်က ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း၏ဇနီးဖြစ်၏။ ပိုင်ယွီမင်က လူသားအသွင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးချိန်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းက ပိုင်ယွီမင်အား လစ်လပ်နေသည့် အကြီးအကဲနေရာကို ပေးခဲ့လေ၏။ လူသားမျိုးနွယ်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အပေါ်   ခွဲခြားဆက်ဆံမှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း၏ ဇနီးက ခိုင်မာပြတ်သားသော အကျင့်စရိုက်ရှိသူဖြစ်ပြီး အလွန်လေးစားခံရသဖြင့် ပိုင်ယွီမင်၏ ယုန်မိစ္ဆာဟူသော အဆင့်အတန်းက မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။

မူရင်းဇာတ်ကြောင်းကို မကြည့်ဘဲ ပိုင်ယွီမင်က ဤတစ်နှစ်အတွင်း အမှန်တရားတစ်ခုကို သိရှိခဲ့လေသည်။

အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်စားသောက်ပြီး လစဉ် ပုံမှန်တာဝန်များကိုသာ လုပ်ဆောင်ရသည့် ဘဝတွင် နေထိုင်လိုပါက လျန်ကျီဂိုဏ်းက ပထမဦးစားပေးရွေးချယ်မှု ဖြစ်မည်မှာ သေချာလေသည်။

သို့သော် ပထမဦးစားပေးက ပထမဦးစားပေးသာဖြစ်ပြီး ပိုင်ယွီမင်က ငယ်ရွယ်သော တပည့်တစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ထွက်ပြေးရန်အချိန် ရောက်လာလျှင် သူက ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်၏။ သူ ထွက်မပြေးနိုင်လျှင် ခေါင်းနှစ်လုံးဖြစ်လာပြီး ဤတပည့်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ဤတပည့်က သူ့နောက်သို့ မလိုက်သင့်ပေ။

ဖန်ကွမ်းရှစ်မှာ ပိုင်ယွီမင်က စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီးသည်ကို မသိဘဲ သူ့ကို ကျေနပ်အောင် ဆက်ပြီးပြောနေလေသည်။ 
“ယွဲ့ဒယ်အကြီးအကဲက တကယ်ပဲ နောက်တတ်တယ်နော်...”

“အကြီးအကဲက သူ့ကို ဘာမှသင်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး... သူက အကြီးအကဲကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ဒီကိုရောက်လာတာပါ... သူ့ကို စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်ရုံပါပဲ... အကြီးအကဲက သူ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး...” 

ဖန်ကွမ်းရှစ်က မော့ရှုလင်ကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးလိုက်၏။

မော့ရှုလင်က ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လေးစားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒီတပည့်ကို လက်ခံပေးဖို့ ယွဲ့ဒယ်အကြီးအကဲကို တောင်းဆိုပါတယ်... ဒီတပည့်က နွားတစ်ကောင်လို မြင်းတစ်ကောင်လို အလုပ်အကျွေးပြုပြီး မဆိုင်းမတွ သေဆုံးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”

ပိုင်ယွီမင်က ထိုစကားများထဲမှ အလိမ်အညာများကို နားလည်နိုင်ပြီး ဖန်ကွမ်းရှစ်ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယွီမင်က ဖော်ရွေမှုမရှိသော ယုန်မိစ္ဆာဖြစ်သော်လည်း မဟာယနအဆင့်ရှိသော သူ့ဂုဏ်သတင်းက ရှိလေသည်။ ဖန်ကွမ်းရှစ်က ကျင်းတန်းအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာဖြစ်သဖြင့် စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ့နဖူးမှ ချွေးများထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းသွားလေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က အနည်းငယ် သံသယရှိသဖြင့် မေးလိုက်၏။ 
“ဂိုဏ်းထဲမှာ လူတွေအများကြီး ရှိနေတာကို ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ဆီရောက်လာရတာလဲ...”

မည်သည့်အရာမှ မပြောလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ စကားက ရှင်းလင်းလေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ပေးလိုက်သော တပည့်က သူ့အတွက် မသင့်လျော်ပေ။ 

သင်ကြားပေးဖို့မလိုဘဲ စားစရာပေးဖို့ပဲလိုတဲ့ ဆရာက ဘယ်လိုလုပ်ရှိမှာလဲ...

မူရင်းဇာတ်ကြောင်းတွင် ပိုင်ယွီမင်က မိစ္ဆာသခင်နှင့် ပူးပေါင်းသည်ဟု စွပ်စွဲခံခဲ့ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်က တပည့်တစ်ယောက်ပေးသဖြင့် ပိုင်ယွီမင်ကို နှစ်ခါစဉ်းစားရအောင် လုပ်နေလေ၏။

ဖန်ကွမ်းရှစ်က နဖူးမှချွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ ဆက်လက်ပြီး ရုန်းကန်ပြောဆိုနေလေသည်။
“ဒီကလေးက နည်းနည်း အသက်ကြီးနေပြီ... ဆယ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ...”

“ဒီလိုဆင်ခြေမျိုး မပေးနဲ့... ဒီဂိုဏ်းထဲမှာ အသက် ၃၀ ရှိတဲ့တပည့်ကို ခေါ်ယူဖို့တောင် အလျင်လိုနေတဲ့လူတွေ ရှိနေသေးတယ်... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဂိုဏ်းက တပည့်အသစ်တွေ ခေါ်ယူခဲ့ပြီးတော့ အရက်သောက်ရတာကြိုက်တဲ့ အဘိုးကြီးက ၂၃ နှစ်အရွယ်ရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ခံခဲ့တယ်...” 

ပိုင်ယွီမင်က ဖန်ကွမ်းရှစ်၏ဆင်ခြေကို အညှာအတာမရှိ ဖော်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ကျင့်ကြံသူများက အသက်ရှည်ကြပြီး ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ မည်သည်မှ မဟုတ်ပေ။

“ဒီကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်က ဒဏ်ရာရထားလို့ပါ... ဒါကို ကုသနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး…”
ဖန်ကွမ်းရှစ်၏အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးလျလာလေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ဤကလေးကို နေစရာနေရာတစ်ခု ပေးချင်သည်သာဖြစ်သည်။ မော့ရှုလင်က အနာဂတ်တွင် ဇနီးမယားယူပြီး သားသမီးယူလိုပါက သူ့ကိုလွှတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင်သာ နေထိုင်လိုလျှင်လည်း ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်များ ပျက်စီးသွားသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် နှစ်တစ်ရာကြာအောင်ပင် အသက်မရှင်နိုင်ပေ။ မသေမျိုးကျင့်ကြံသူများက အသက်ရှည်ကြပြီး သေမျိုးများက ပုရွက်ဆိတ်များသာသာ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ တပည့်များက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြလေသည်။ အထူးသဖြင့် အပြင်တပည့်များအတွက် အဝတ်စတစ်စအတွက်ပင် ရှာဖွေရလေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်က သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယွဲ့ဒယ်အကြီးအကဲက ဤကလေးကိုခေါ်ထားရန် အသင့်တော်ဆုံးဟု ယူဆခဲ့လေသည်။

တောင်တစ်တောင်လုံးတွင် ယုန်မိစ္ဆာတစ်ပါးသာရှိပြီး မော့ရှုလင်ကို အနိုင်ကျင့်မည့် အခြားတပည့်များ မရှိပေ။

သို့သော် တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ယွဲ့ဒယ်အကြီးအကဲက တစ်ခါမှ တပည့်လက်မခံဖူးခြင်းဖြစ်၏။

ပိုင်ယွီမင်က သူ့စကားကို ကြားချိန်တွင် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ 
“ဪ... ဒါဆို ငါ့ကို အမှိုက်ပုံးလို သဘောထားလို့ရတာပေါ့... ဒီလောက်များတဲ့...” 

ပြောနေစဉ်တွင် ပိုင်ယွီမင်က ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အသံတိတ်သွားခဲ့လေသည်။

ယိုယွင်းနေသော သက်ကယ်အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ဖန်ကွမ်းရှစ်က ဤကိစ္စကို အလွန်အလေးမထားခဲ့ပေ။ သူက မော့ရှုလင်၏ ပျက်စီးသွားသော ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်များနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမလုပ်ပေ။ ယွဲ့ဒယ်အကြီးအကဲတွင် ခွန်အားရှိသော်လည်း ဂိုဏ်းထဲတွင် အာဏာနှင့်ငွေကြေး မရှိပေ။ ၎င်းတို့ နှစ်ခုလုံးက သူ့ကို ကျေနပ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူပြောစရာရှိသည်များကို ပြောပြီးပြီဖြစ်၏။ ပိုင်ယွီမင်က ဤတပည့်ကို လက်မခံချင်လျှင် ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်များ ပျက်စီးနေသော လူတစ်ယောက်အတွက် မဟာယနအဆင့် အကြီးအကဲကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။

တစ်ခဏကြာလျှင် မော့ရှုလင်ကို ဂိုဏ်းအပြင်သို့ သွားပစ်လိုက်ပြီး ကိစ္စကို စောစောဖြေရှင်းကာ ဂိုဏ်းချုပ်ထံ ပြန်သွားလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဖန်ကွမ်းရှစ်က ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။ အကြီးအကဲကို တလေးတစား စကားအချို့ ပြောပြီးနောက် ဖန်ကွမ်းရှစ်က ပြောလိုက်၏။ 
“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး...” 

လှည့်ထွက်သွားသော ဖန်ကွမ်းရှစ်ကို ကြည့်ကာ မော့ရှုလင်၏ နှလုံးသားက နာကျင်လာသော်လည်း မည်သည့်စကား ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ထို့နောက် သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းကိုဆောင့်ချလိုက်ပြီး သူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးခွန်အားကို အကုန်သုံးလိုက်သကဲ့သို့ စကားလုံးတိုင်းတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

“ဒီတပည့်မော့ရှုလင်ကို လက်ခံပေးဖို့ အကြီးအကဲကို တောင်းပန်ပါတယ်...” 

ရင်းနှီးနေသော စကားလုံးသုံးလုံးကြောင့် ပိုင်ယွီမင်က အသက်ရှူကျပ်သွားလေသည်။

“နေဦး... မင်းနာမည်က ဘာဖြစ်တယ်...” 
ပိုင်ယွီမင်က ထပ်မံအတည်ပြုရန် လိုအပ်လေသည်။

🐰🐰🐰

🐰 Chapter 2

မော့ရှုလင်က ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ဖန်ကွမ်းရှစ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

မော့ရှုလင်နှင့် ပိုင်ယွီမင်က သိကျွမ်းဖူးသည်ဟု ဖန်ကွမ်းရှစ်က တွေးလိုက်သဖြင့် ပိုင်ယွီမင်ကျေနပ်အောင် အမြန်ပြောလိုက်လေသည်။
“ယွဲ့ဒယ်အကြီးအကဲကို ဖြေကြားပါတယ်... ဒီကလေးက ဖေးယွင်တောင်ကြားသခင်ရဲ့သား မော့ရှုလင်ပါ... သူ့အဖေမော့လင်က မိစ္ဆာတွေကို သုတ်သင်တဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီးတော့ လျန်ကျီဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းနဲ့လည်း ရင်းနှီးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပြုံးနေတဲ့ခေါင်းဖြူလို့ခေါ်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကြောင့်  ဖေးယွင်တောင်ကြားက ပျက်စီးခဲ့ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ကယ်ဆယ်ဖို့ သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ နောက်ကျသွားပါပြီ... မော့ရှုလင်က ကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်ကတော့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်... ဂိုဏ်းချုပ်က လူတိုင်း ကန့်ကွက်နေတာကို လျစ်လျူရှုပြီးတော့ သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲမှာ ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့တာပါ...”

မော့ရှုလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

ဤလူက အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး ပြောင်းလဲတတ်ကာ အမှားအမှန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သူဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို ပြောရာ၌ သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုက အလွန်မြင့်မားလေသည်။

ဖေးယွင်တောင်ကြား ပျက်စီးခဲ့ရခြင်းက လျန်ကျီဂိုဏ်း၏ လျစ်လျူရှုမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဖေးယွင်တောင်ကြားရှိ တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သေမျိုးများကို အသုံးပြုကာ ကျင့်ကြံဆင့်တိုးမြှင့်ရန် ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့လေသည်။ သူတို့က လျန်ကျီဂိုဏ်းထံ အကူအညီတောင်းခဲ့သော်လည်း လျန်ကျီဂိုဏ်းရောက်လာချိန်က နောက်ကျခဲ့သဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကြောင့် တောင်ကြားတစ်ခုလုံး သေကြေပျက်စီးခဲ့ရလေသည်။ သူ့မိသားစုများ သေဆုံးသည့်ညတွင် ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို ဝိညာဉ်ချုပ်မီးအိမ်များထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့လေသည်။

ကျင့်ကြံရေးလောကတွင် မြစ်ချောင်းနှင့် တောင်များက ကျယ်ပြန့်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများက နေရာအနှံ့တွင် ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့် နေ့တိုင်း မငြိမ်မသက်မှုများ၊ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးနေလေ၏၏။

ဖေးယွင်တောင်ကြားတွင် လူတစ်ရာခန့်သာရှိပြီး လူတစ်ဝက်ကျော်က သေမျိုးများဖြစ်သဖြင့် ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုနှင့်ပင် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဖေးယွင်တောင်ကြားက အလွန်အားနည်းပြီး လျန်ကျီဂိုဏ်းအနေဖြင့် နှမြောတသဖြစ်ရန် မည်သည့်အရာမှ မရှိသည်ကိုသာ အပြစ်တင်နိုင်လေ၏။ ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် လျန်ကျီဂိုဏ်းက သူတို့အား အရေးမပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ပြုံးရယ်နေသည့် ခေါင်းဖြူမိစ္ဆာက ချောမွတ်နေသည့် ငါးတစ်ကောင်က ပိုက်ကွန်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့၏။ ထိုမိစ္ဆာ မသေသေးလျှင် သူက အနာဂတ်၌ ကျိန်းသေပေါက် လက်စားချေမည်ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးရှောင်တိမ်းနေခြင်းက သူ့ကို ပိုပြီးဒုက္ခရောက်စေရုံသာ ရှိသည်။ မော့ရှုလင်က လျန်ကျီဂိုဏ်းကို မည်မျှပင် ရွံရှာစက်ဆုပ်နေစေကာမူ ဤနေရာတွင် သူနေရဦးမည်ဖြစ်၏။ သူက ယခုအချိန်တွင် ဆယ်နှစ်သာရှိသေးပြီး ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်များကလည်း ပျက်စီးသွားလေသည်။ ဤဂိုဏ်းထဲတွင်နေခြင်းက သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှင်လမ်းဖြစ်သည်။

သူ့မိဘများကို အသက်ရှင်မည်ဟု ကတိပေးထားသဖြင့် လွယ်လွယ် မသေသင့်ပေ။ 

ပိုင်ယွီမင်က ရင်းနှီးနေသော ဇာတ်ကြောင်း၏ ၉၀% ကို ယုံကြည်သော်လည်း စာရွက်တစ်ရွက်ကိုယူကာ မော့ရှုလင်အား သူ့နာမည်ကို ရေးခိုင်းလိုက်၏။

မော့ရှုလင်မှာ ပိုင်ယွီမင်က သူ့နာမည်ကို မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှစိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ့ဘိုးဘေးများက ပိုင်ယွီမင်နှင့် ရင်းနှီးမှုရှိခဲ့သည်မှာ ဖြစ်နိုင်၏။ ထိုရင်းနှီးမှုကြောင့် ပိုင်ယွီမင်က သူ့အား လက်ခံရန် မျှော်လင့်နေခဲ့လေသည်။ 

အတိတ်ဘဝတွင် ပိုင်ယွီမင်က လိုအင်ဆန္ဒမရှိသည့် မိစ္ဆာကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို သူသိခဲ့၏။ သူက ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဆက်ကို များစွာ အထောက်အကူပေးခဲ့လေသည်။ သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်များ တိုးတက်လာချိန်တွင် ဘဝအတွေ့အကြုံများ ရရှိစေရန်အတွက် တပည့်များကို အခွင့်အရေးပေးပြီး တိတ်တဆိတ်နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။ 

သူက ကောင်းမွန်သောသဘာဝနှင့် ပေါ့ပါးသော အကျင့်စရိုက်ရှိသော်လည်း မိစ္ဆာဖြစ်သည့်အတွက် ခွဲခြားဆက်ဆံခံရကာ ခေါင်းဖြူမိစ္ဆာနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ဟု အစွပ်စွဲခံခဲ့ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် မော့ရှုလင်က ယုန်မိစ္ဆာကို ဖေးယွင်တောင်ကြားသို့ပို့ရန် ဂိုဏ်းချုပ်ကို လမ်းညွှန်ခဲ့ပြီး သံသယရှိသူအဖြစ် ထားရှိချင်ခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ပိုင်ယွီမင်ကို ဂိုဏ်းချုပ်က မျက်စိထောက်ကြည့်နေရန်အတွက် မော့ရှုလင်က သူ့အနားတွင် အစေခံအဖြစ်နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။ 

ပြီးတော့ ၁၀ နှစ်သားတစ်ယောက်က သာမန်ယုန်နဲ့ ယုန်မိစ္ဆာကြားက ကွာခြားချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ… ပိုင်ယွီမင်ကလွဲပြီး ဘယ်ယုန်က မိစ္ဆာတွေကို သတ်နိုင်မှာမလို့လဲ...

လိမ္မာပါးနပ်သည့် ဖန်ကွမ်းရှစ်က ပိုင်ယွီမင်ကို တွေ့ပြီးနောက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်သည့်ကိစ္စကို လုံးဝမပြောဘဲ မော့ရှုလင်ကိုယ်တိုင်ပြောရန် စောင့်နေခဲ့လေသည်။

ပျက်စီးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်ပိုင်ရှင် အမှိုက်က ကျေးဇူးဆပ်ချင်နေတာ.. ဒါက အပြစ်ပေးခံရဖို့ လမ်းရှာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

အခြားမိသားစုကို ပြောင်းပြီးနောက် ဖျားနာအားနည်းသော ကလေးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် တံခါးဝကို ရောက်လာပြီး ဘိုးဘေးများ၏ကျေးဇူးကို ဆပ်ချင်သည်ဟုပြောလျှင် မည်သူမဆို၏ ပထမဆုံးအတွေးက ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မောင်းထုတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ နေထိုင်စားသောက်စရာကို ပေးရမည့်အပြင် သူတို့က မကျင့်ကြံနိုင်ဘဲ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်က ကျေးဇူးဆပ်သည်မဟုတ်ဘဲ လက်စားချေသည်မှာ သိသာလေသည်။

ဖန်ကွမ်းရှစ်က တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ဤကလေး၏ ဆက်ဆံရေးကိုအသုံးပြုကာ ဤကလေးက ဂိုဏ်းချုပ်ခေါ်လာသူဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ယွီမင်အနေဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကို မျက်နှာသာပေးရန် အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယွီမင်က လိုက်လျောပြီး ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လက်ခံထားမည်ဟု သူထင်ခဲ့၏။

သို့ရာတွင် ပိုင်ယွီမင်က ဂိုဏ်းချုပ်ကိုပင် မျက်နှာသာမပေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ဖန်ကွမ်းရှစ်က ဆက်မပြောတော့ပေ။

သို့ရာတွင် ဖေးယွင်တောင်ကြားနှင့် ပိုင်ယွီမင်ကြား၌ ဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ မော့ရှုလင်၏ နာမည်ကို ကြားပြီးနောက် ပိုင်ယွီမင်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ပိုင်ယွီမင်မှာ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသည်ကို မသိပေ။ ပိုင်ယွီမင်က မော့ရှုလင်၏ နာမည်ကြောင့်သာ အံ့ဩသွားခြင်းဖြစ်သည်။

‘မော့ရှုလင်’ ဟူသည့် စာလုံးသုံးလုံးကို စာရွက်ပေါ်၌ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရေးထားလေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က စာရွက်ပေါ်ရှိ စာလုံးသုံးလုံးကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များရှိနေသည့် မော့ရှုလင်ကို ကြည့်လိုက်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားက ပြင်းထန်သည့် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ကံကြမ္မာက ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်ပြီး စာအုပ်ထဲရှိ အဆိုးဆုံးဗီလိန်ကို သူ့အနားသို့ လွှတ်လိုက်မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မော့ရှုလင်က မူလပိုင်ယွီမင် မတရားစွပ်စွဲခံရချိန်တွင် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားကိုသိသည့် တစ်ဦးတည်းသောလူက မော့ရှုလင်ဖြစ်သည်။

မူရင်းဇာတ်ကြောင်းတွင် ပိုင်ယွီမင်ကို မတရားစွပ်စွဲခဲ့သည့်မိစ္ဆာက အပြုံးခေါင်းဖြူမိစ္ဆာဖြစ်သည်။ မော့ရှုလင်က သူ့မိသားစုများ သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို လက်စားချေရန်အတွက်  အပြုံးခေါင်းဖြူမိစ္ဆာအကြောင်းကို ရှာဖွေခဲ့လေသည်။ ခေါင်းဖြူမိစ္ဆာက လျန်ကျီဂိုဏ်းရှိ အတွင်းလူနှင့် မည်ကဲ့သို့ဆက်သွယ်ပြီး ပိုင်ယွီမင်ကို မည်ကဲ့သို့ မတရားစွပ်စွဲသည်ကို သိခဲ့ပြီး အခြားအဖြစ်အပျက်များကိုလည်း သိခဲ့၏။ မော့ရှုလင်က အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြနိုင်သော်လည်း ထိုအချက်အလက်များကို ပိုင်ယွီမင်အား ကူညီရန်အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ထံမှ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးအဖြစ် အသုံးချခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် မူရင်းဇာတ်ကြောင်းထဲ၌ မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင်ကို ဆရာသခင်အဖြစ် ဂါရဝပြုတင်မြှောက်ခြင်း မပါဝင်ခဲ့ချေ။

မဟုတ်လျှင် မူလပိုင်ယွီမင် မတရားစွပ်စွဲခံရချိန်၌ မော့ရှုလင်က ခံစားချက်မရှိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူက ပိုင်ယွီမင်၏ နာမည်ကိုပင်သုံးပြီး ဇာတ်လိုက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လှောင်ပြောင်ခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ပိုင်ယွီမင်က ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

ဒါပဲ...

ဗီလိန်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ် ပျက်စီးသွားပြီးအချိန်မှာ သူက စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ပိုင်ယွီမင်ရဲ့ တောင်ထိပ်မှာ ခိုလှုံဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ပိုင်ယွီမင်က ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒါကြောင့် အရမ်းရှက်ပြီး ဒေါသထွက်သွားတဲ့ မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင် မတရားစွပ်စွဲခံရတာကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာဖြစ်မယ်...

ငါသာ မော့ရှုလင်ကို လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါက အဆိုးဝါးဆုံးဗီလိန်ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်လာမှာမလား...

နောက်ပိုင်းမှာ ငါက မော့ရှုလင်ကို ပညာသင်ပေးမယ် လေ့ကျင့်ပေးမယ်... ဗီလိန်က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ရောက်သွားရင်တောင်... အဲ့လိုဆိုရင်တောင် မော့ရှုလင်က ငါမတရားခံရတာကို လျစ်လျူရှုမှာမဟုတ်ဘူး... ဒါဆိုရင် ငါ ဒီအခြေအနေကနေ လွတ်မြောက်သွားတော့မှာမလား...

ပြီးတော့ မော့ရှုလင်က လုံးဝ နှလုံးသားမရှိတဲ့လူမဟုတ်ဘူး... ဖေးယွင်တောင်ကြား ပျက်စီးပြီး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ မော့ရှုလင်က အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ သူ့ဘဝကို စွန့်လွှတ်ဖို့တွေးဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရပြီး မတော်တဆ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ပေါ်ကို ရောက်သွားတာကြောင့် ဒီကောင်လေးဟာ ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာသခင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ...

အိုက်ယား...  လူတိုင်းက အနာဂတ်မှာ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရမယ့်အတူတူ ဒီမှာပဲနေပြီး ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားကြတာပေါ့...

ထိုသို့တွေးပြီးနောက် ပိုင်ယွီမင်က ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါ့ခြံတံခါးကို ပိတ်ဖို့အတွက် တံခါးစောင့်လိုနေတာ အခုမှသတိရတယ်….”

ခြံတံခါးပိတ်ဖို့လား...

ဖန်ကွမ်းရှစ်နှင့် မော့ရှုလင်က နှင်းများဖုံးလုနီးပါးဖြစ်နေသည့် ခြံဝန်းထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးကို မသိစိတ်အလျောက် တွေးမိလိုက်ကြ၏။

“မင်း... မင်း ငါ့ရဲ့ အတွင်းတပည့်အဖြစ် နေလို့ရတယ်....” 
ပိုင်ယွီမင်က ပြောလိုက်၏။

မော့ရှုလင်က ‘အတွင်းတပည့်’ ဟူသည့် စကားကို ကြားချိန်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အကြီးအကဲ...”

ဖန်ကွမ်းရှစ်မှာ သံပရာသီးစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချဉ်စူးသွားလေ၏။ သို့ရာတွင် ပိုင်ယွီမင်က မော့ရှုလင်၏ နာမည်သုံးလုံးကို မြင်ပြီးမှ  လက်ခံခဲ့သည်ကို သတိရမိချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်က ယခင်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြသည်ဟု တွေးမိသွားပြီး သူ့စိတ်က တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က သူ့လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကာ ပြောလိုက်သည်။ 
“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်သင့်လဲ..”

မော့ရှုလင်က မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ဖန်ကွမ်းရှစ်က ဉာဏ်ကောင်းသဖြင့် ပိုင်ယွီမင်ဆိုလိုသည်ကို နားလည်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ 
“မြန်မြန်... မင်းရဲ့ရှစ်စွမ်းကို ကျေးဇူးတင်လိုက်...”

မော့ရှုလင်က ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှစ်စွမ်း...”

“အင်း…” 

ပိုင်ယွီမင်က ရှစ်စွမ်းဟူသည့် အခေါ်အဝေါ်အသစ်ကို နားထောင်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးသွားလေ၏။ နောင်တစ်ချိန်တွင် အရေခွံခွာပြီး ယုန်သားမွေးပဝါ ပြုလုပ်ခံရမည့် အခြေအနေမှ တစ်လှမ်းပိုဝေးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မော့ရှုလင်က နေစရာနေရာ ရသွားသဖြင့် ဖန်ကွမ်းရှစ်က တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာလိုက်၏။

မော့ရှုလင်က အတိတ်ဘဝတွင် မိစ္ဆာသခင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်၌ သူက တပည့်တစ်ယောက်သာဖြစ်သဖြင့် နှိမ့်ချစွာ နေရမည်ကို နားလည်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင် ပြောရန်ပင် မလိုပေ။ မော့ရှုလင်က အစပြုကာ ဖန်ကွမ်းရှစ်ကို လိုက်ပို့လေ၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖန်ရှစ်ရှုန်း... ဒီနေ့ ရှစ်ရှုန်းရဲ့ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

မော့ရှုလင်က သူ့ထံတွင်ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ဖန်ကွမ်းရှစ်အား ထုတ်ပေးလိုက်၏။

မော့ရှုလင်ထံတွင် ထူးခြားသည့်စရိုက်ရှိသော်လည်း အခြားသူများအား မည်ကဲ့သို့  ထိန်းချုပ်ရမည်ကို သေချာနားလည်လေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်က သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီး ‘အတွင်းတပည့်’ဟူသည့် အထူးအခွင့်အရေးကို ပေးလိုက်၏။ သူက မည်သည့်တာဝန်မှ မယူလျှင်ပင် တစ်လတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရနိုင်လေသည်။

အတွင်းတပည့်ဆိုသည်မှာ ဆရာသခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် နောက်ဆုံးလက်ခံသည့်တပည့် ဖြစ်လေ့ရှိပြီး တိုက်ရိုက်တပည့်များနှင့် သာမန်တပည့်များထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်း၏။ 

ပိုင်ယွီမင်က အတွင်းတပည့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိတာလား... မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး...  ငါကတော့ ပိုင်ယွီမင်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ... ငါက အတွင်းတပည့်ဆိုတဲ့ အခွင့်အရေးကို ရနေသရွေ့ ပိုင်ယွီမင်က တခြားတပည့်တစ်ယောက်ကို ထပ်ခေါ်ချင်ရင်တောင် ငါဂရုမစိုက်ဘူး...

ဖန်ကွမ်းရှစ်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပြန်ပို့ရမည်ဖြစ်သည်။ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုသုံးပြီး ဖန်ကွမ်းရှစ်၏ မနာလိုမှုကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဆိုလျှင် မော့ရှုလင်အနေဖြင့် အနည်းဆုံး အနှောင့်အယှက် မပေးခံရဘဲ နေနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ယွီမင်၏ စကားအတိုင်း ခြံဝန်းတံခါးကို အဖွင့်အပိတ်လုပ်ပေးရသည့် သာမန်တပည့်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားခံရမည် မဟုတ်ပေ။

တပည့်တစ်ယောက်အနေဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့ရှစ်စွမ်းအတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုရမည်မှာ သေချာလေသည်။ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ် ပျက်စီးနေသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ သူသွားစေကာမူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အရန်အစီအစဉ်ရှိထားသည်က ကောင်းလေသည်။

ဤအလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသသည့် လက်ဆောင်တစ်ခုသာမက ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်ကို ဝယ်ယူခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဖန်ကွမ်းရှစ်က ဤကဲ့သို့ အလွယ်တကူရသည့် အကျိုးအမြတ်ကို မလိုချင်သလို ဤကလေးက ချမ်းသာဟန်ဆောင်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထုတ်ပေးသည်ကိုလည်း မလိုချင်ခဲ့ပေ။ ဖန်ကွမ်းရှစ်က မော့ရှုလင်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး နှင်းများဖုံးနေသည့် ခြံဝန်းတံခါးကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ကောင်လေးလိုသည့်အရာကို သိလိုက်လေသည်။

အဓိပ္ပာယ်က ရှင်း၏။ မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင် သူ့ကို အတွင်းတပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်သည့် သတင်းကို ဖြန့်စေချင်သည်။ ထို့အပြင် ပိုင်ယွီမင်ကိုယ်တိုင် အတွင်းတပည့်ဟူသည့် စကားလုံးကို ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဖန်ကွမ်းရှစ်က လိမ်ညာပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် မိသားစုနောက်ခံမရှိဘဲ ဖေးယွင်တောင်ကြားကဲ့သို့ ဆင်းရဲသည့်နေရာမှ ကလေးတစ်ယောက်ထံတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှိနေခြင်းကို သူ တွေးမရနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအချက်ကြောင့် ဖန်ကွမ်းရှစ်က မော့ရှုလင်အား အထင်ကြီးသွားလေသည်။

ဖန်ကွမ်းရှစ်က ကြီးကြပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ကျင်းတန်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေး၏။ အထက်စီးဆန်သည့် အတွင်းတပည့်များကို မပြောနှင့်၊ အပြင်တပည့်များထဲတွင်ပင် ကျင်းတန်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက များစွာရှိသဖြင့် ဖန်ကွမ်းရှစ်ကို အရိုအသေပေးရန်မလိုပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လက်တိုလက်တောင်းခိုင်းရန် သုံးလေ့မရှိသော်လည်း အခြားသူများက သူတို့၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မာအောင် သုံးကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် တပည့်အများစုက တစ်လလုံးလုံး မောမာပန်းပန်းဖြင့် အလုပ်လုပ်လျှင်ပင် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မရနိုင်ကြပေ။

ယခုအချိန်တွင် မော့ရှုလင်က အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပေးလေသည်။ ဖန်ကွမ်းရှစ်အနေဖြင့် မအံ့ဩသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မော့ရှုလင်၏ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်က ပျက်စီးသွားသဖြင့် တောင်တန်းနှင့် ကောင်းကင်အလှများကို ရှုစားကာ စားသောက်ပြီး အနားယူရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ သို့သော် သူက အမှန်တကယ် အတွင်းတပည့်ဖြစ်လျှင် သူ့ရှစ်စွမ်းအတွက် တောက်တိုမယ်ရလုပ်ပေးတိုင်း မော့ရှုလင်ထံမှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရနိုင်လေသည်။

မည်သူကမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများလွန်းသဖြင့် မကြိုက်သည်မှာ မရှိပေ။။ အကျိုးမရှိဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မုန်းနေမည့်အစား အပြန်အလှန် အကျိုးရှိအောင် ပြုံးပြကာ မိတ်ဆွေဖွဲ့သည်က ပိုကောင်းလေသည်။ ဖန်ကွမ်းရှစ်၏ သဘောထားက ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မော့ရှုလင်ကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

မော့ရှုလင်က ဝဟန်ဆောင်ရန် ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ဖူးယောင်အောင် ရိုက်လိုက်သည်ကိုမူ ဖန်ကွမ်းရှစ်က မသိခဲ့ပေ။

[T/N - ဒါကလေ ချမ်းသာယောင်ဆောင်ဖို့ သူ့မှာရှိသမျှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို ပေးလိုက်တာကို ပြောတာပါ...]

အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဖန်ကွမ်းရှစ်က တည်ငြိမ်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ 
“ဘယ်နေရာရောက်ရောက် မော့ရှစ်တိက ကံကောင်းတာပဲ...  ဒါဆိုရင် ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့လိုက်ဦးမယ်... မော့ရှစ်တိ စိတ်ချပါ...”
 
သူတို့နှစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေကြလေသည်။

မော့ရှုလင်က ဖန်ကွမ်းရှစ်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လေထဲ၌ တွဲလောင်းချထားသည့် ဖြူဖွေးနေသော ခြေထောက်တစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က ဖိနပ်များကို ချွတ်ထားပြီး လူအသွင်ဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီထိုင်နေကာ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ဇိမ်ခံပြီး ဖတ်နေလေ၏။ အနီရောင်အဝတ်အစားများက သူ၏ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ပေါ်လွင်စေပြီး သူ့ခြေထောက်များက အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းထက် ပိုပြီးနူးညံ့ချောမွေ့နေလေသည်။ သန့်ရှင်းပြီး ပုံစံကျသည့် ခြေသည်းလက်သည်းများက ကမာခွံများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားသကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေ၏။

မော့ရှုလင်က ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် ခြေထောက်များကြောင့် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး  ပိုင်ယွီမင်အား အရှက်မရှိသည့်မိစ္ဆာဟု တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်၏။ သူက ‘အမြတ်မြင့်ဆုံးအာဏာရှင် မသေမျိုးဘုရင်နှင့် ဆိုးသွမ်းသောမြေခွေးမိစ္ဆာ’ ဟုရေးထားသည့် ဝတ္ထုစာအုပ်ကိုမြင်ချိန်တွင် သူ့မျက်ဝန်းထောင့်များက မသိစိတ်အလျောက် တုန်ယင်သွားလေသည်။

အတိတ်ဘဝ၌ ပိုင်ယွီမင်ထံတွင် ဤကဲ့သို့ ဝါသနာမျိုးရှိကြောင်း မမှတ်မိပေ။ 

ဆရာသခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး ကြောင်တောင်တောင် လူပြိန်းကြိုက်ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်နေတာ မရှက်ဘူးလား... 

သို့ရာတွင် ပိုင်ယွီမင်က ဆရာသခင်တစ်ယောက်တွင် ရှိသင့်သည့်ပုံစံမျိုး မရှိပေ။ သူက ဝတ္ထုစာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။ 
“ဒီသုံးလောကက ဘယ်တော့များမှ ငြိမ်းချမ်းပြီး ကွဲပြားချက်တွေကြောင့် ချစ်သူတွေကို ထပ်ပြီး မခွဲတော့မှာလဲ…”

ဒီမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ဦး... ဝတ္ထုထဲ အတော်လေး ဈာန်ဝင်နေတဲ့ပုံပဲ...

မော့ရှုလင် “…...”

ဒါက ငါရွေးချယ်ထားတဲ့ ရှစ်စွမ်းပဲ... အဲ့ဒါကြောင့် သည်းခံရမယ်...

🐰🐰🐰

🐰 Chapter 3

မော့ရှုလင်မှာ ဤကဲ့သို့ ရှစ်စွမ်းမျိုးက မည်သည့်နေရာကိုမှ သွားချင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် လက်ဖက်ရည်ပြင်ရန်အတွက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မီးဘေးကာကွယ်ရန်အတွက် မီးဖိုချောင်ကို အဓိကခန်းမဆောင်နှင့် ခွဲခြားထားပြီး တိရစ္ဆာန်များရန်မှ ကာကွယ်ရန် အိမ်ကို အနည်းငယ် မြှင့်ထားလေသည်။ မော့ရှုလင်က အမိုးပါသည့် အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှ မီးဖိုချောင်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားနိုင်သဖြင့် ဒူးအထိနက်သည့် နှင်းများကိုဖြတ်ပြီး ခြေလျင်လျှောက်သွားရန် လိုအပ်လေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ရသည်က အလွန်ဒုက္ခများသော်လည်း ပိုင်ယွီမင်ထံမှ မျက်နှာသာရရန်အတွက် ကျင့်ဝတ်ထုံးတမ်းများကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

နှင်းကျနေသည်မှာ ရပ်သွားပြီးနောက် တစ်နေရာလုံးက အဖြူရောင်နှင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသဖြင့် တောင်ထိပ်၏ရှုခင်းက လန်းဆန်းသန့်စင်နေကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းပြီး ၎င်း၏ပိုင်ရှင်နှင့် ဆင်တူနေလေသည်။ ထိုနောက်…

နူးညံ့ဖြူဖွေးသည့် ခြေထောက်များကို စဉ်းစားမိချိန်တွင် နှိင်းယှဉ်ကြည့်ပါက တောင်ပေါ်ရှိ နှင်းဖြူဖြူများပင်လျှင် အရောင်မှိန်သွားသည်ဟု မော့ရှုလင်က ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုနူးညံ့ဖြူဖွေးသည့် ခြေထောက်များက မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲကျန်နေသဖြင့် မော့ရှုလင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။ သူ့စိတ်ထဲရှိ ဤရှုပ်ထွေးသော ပုံရိပ်များအား မည်ကဲ့သို့ မေ့ပစ်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

အသက်ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသည့် မော့ရှုလင်က နောက်ဆုံး၌ မီးဖိုချောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မီးဖိုချောင်က ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များက လက်သည်းတစ်ဝက်စာခန့် ထူနေပြီး ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားကဲ့သို့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများက လုံးဝမရှိပေ။ သံချေးတက်နေသော အိုးများနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားများသာ ရှိ၏။ စဉ်းတီတုံးတွင်လည်း မှိုများပေါက်နေပြီး ချက်ပြုတ်ရန် မသုံးသည်သာမက သန့်ရှင်းရေးပင် မလုပ်သည်မှာ ကြာနေပုံပေါ်လေသည်။ မီးဖိုချောင်တံခါးကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဖွင့်ထားသဖြင့် အလင်းများက အထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်နေကာ အနည်းငယ် နွေးထွေးနေလေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် မဟာယနအဆင့် အကြီးအကဲများက စားသောက်ရန်မလိုသည်ကို နားလည်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့် မီးဖိုချောင်က ဤကဲ့သို လျစ်လျူရှုခံထားရသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မော့ရှုလင်၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲ၌ ပစ္စည်းများ ကျန်နေသေး၏။

သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်များ၊ ပန်းကန်များ၊ လက်ဖက်ခြောက်အိတ်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ရေကို သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ မော့ရှုလင်က မီးဖိုချောင်ထဲရှိ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရှိနေသည်ကိုမသိသည့် ထင်းများကိုသုံးပြီး လက်ဖက်ရည်ပြုလုပ်ရန် စိတ်ဝိညာဉ်ရေကို ကျိုလိုက်သည်။

မော့ရှုလင်က လက်ဖက်ရည်နှပ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသည့် ရေများကို ထပ်ကျိုထားလိုက်၏။ ရေနွေးကြမ်းသောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နွေးထွေးအောင်နေရန် တွေးလိုက်ပေသည်။

မော့ရှုလင်က နှပ်ထားသည့် လက်ဖက်ရည်ကိုယူပြီး အဓိကခန်းမသို့ ပြန်သွားလိုက်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က ဇိမ်ယူပြီး ဝတ္ထုကို ဆက်ဖတ်နေဆဲဖြစ်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘောလုံးကဲ့သို့ ကွေးထားပြီး ခေါင်းက ထိုင်ခုံကိုမှီထားချက် ခြေထောက်များကိုကွေးကာ လက်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။ သူက အစောက ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီးသွားပုံပေါ်ပြီး ယခုဝတ္ထုအမည်မှာ 'တစ္ဆေဘုရင်က သစ်တော်ပန်းနတ်သမီးကို လက်ထပ်ခြင်း' ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကြောင်းက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေပုံပေါ်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင် လက်တင်ခုံကို ချိတ်ထားရန် ခြေချောင်းများကို ကွေးထားပြီး ဝတ္ထုစာအုပ်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်များက တောင့်တင်းနေကာ စာအုပ်အဖုံးတွင် အရာများကျန်နေသည့်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ အကြောင်းအရာက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေပုံ ပေါ်လေ၏။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ အသက်အောင့်ထားပြီး စာသားများကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူက ကြောက်ရွံ့နေပုံပေါ်သော်လည်း စာအုပ်ကို မချချင်ပေ။

မော့ရှုလင်က လက်ဖက်ရည်ကို ကိုင်ထားပြီး စောင့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

တစ်ခဏကြာတွင် ပိုင်ယွီမင်က စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသည့် ဇာတ်ကြောင်းကို ဖတ်ပြီးသွားပြီး နောက်အပိုင်းသို့ ရောက်သွားလေသည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက ပြေလျော့သွားလေသည်။ မူလက လက်တင်ခုံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသည့် ခြေထောက်များက ခန္ဓာကိုယ် ပြေလျော့သွားသည်နှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ဆန့်တန်းသွားပြီး မူလက ပျင်းရိနေသည့် ဟန်ပန်အမူအရာသို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။ ထိုခြေထောက်များက လေထဲတွင် တစ်ဖန် လှုပ်ယမ်းနေလေ၏။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာကောင်းသည့် ဇာတ်လမ်းကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဘေးတွင်ရပ်နေသော မော့ရှုလင်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ 

မဟာယနအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက အမှန်ပင် သတိမရှိကြပေ။ ပိုင်ယွီမင်က အလွယ်တကူ အကွက်ချခံခဲ့ရသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ မော့ရှုလင်အနေဖြင့် ပိုင်ယွီမင်ကို ဆရာသခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် ပိုင်ယွီမင်က သတိလက်လွတ်နေတတ်သည်ကို သိလိုက်ရလေသည်။

လှုပ်ယမ်းနေသည့် ခြေထောက်များကို မြင်ချိန်တွင် မော့ရှုလင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ပိုင်ယွီမင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အရိုအသေပေးကာ လက်ဖက်ရည်ကို လှမ်းပေးလိုက်၏။
“ဒီတပည့်ကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ရှစ်စွမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှစ်စွမ်း လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး...”

ပိုင်ယွီမင်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မော့ရှုလင်၏ မှိုင်တွေနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ တပည့်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို သတိရသွားလေသည်။
“အင်း... ငါ့တပည့်က လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ပေးတယ်ဆိုမှတော့ ငါ သောက်လိုက်မယ်...”

ထို့နောက် ပိုင်ယွီမင်က ဝတ္ထုစာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ဖိနပ်များကို နင်းလိုက်၏။ အနီရောင်ဝတ်ရုံက သူ့ခြေထောက်များကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ခြေမလေးနှစ်ချောင်းမှာ ရှက်တတ်သော နူးနူးညံ့ညံ့ ကြာဖူးလေးက ချောင်းကြည့်နေကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။

၎င်းကို မော့ရှုလင်က မြင်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာက နီရဲသွားလေ၏။ သူက ယခုအချိန်တွင် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် မရှိသင့်သည့် အတွေးများ မရှိပေ။ သူ့ရှစ်စွမ်းက အလေးအနက်ရှိသည့် လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ  သူ့ကိုယ်သူ အရှက်ခွဲနေသည်ဟုသာ ခံစားနေရလေသည်။ သူက အမှန်တကယ်ပင် ယုန်မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနှင့်တူသည့် အပြုအမူများရှိ၏။ အခုအချိန်တွင် သူက လူသားအသွင်နှင့် ရှိနေလျှင်ပင် လူတစ်ယောက်၌ ရှိသင့်သည့် ယဉ်ကျေးမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် ရှက်ကြောက်မှုများ မရှိပေ။ မော့ရှုလင်က ရှက်ရွံ့နေပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် သူ့စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များကို ပြုပြင်သင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က မော့ရှုလင်လုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို ယူလိုက်သည်။ အနံ့က မွှေးကြိုင်ပြီး အပူချိန်ကလည်း အသင့်အတင့်ဖြစ်၏။ အကောင်းဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် မဟုတ်သော်လည်း သေမျိုးများကြားတွင် ကောင်းမွန်သည့် လက်ဖက်ရည်ဖြစ်လေသည်။

“မဆိုးပါဘူး... လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ...” 
ပိုင်ယွီမင်က ချီးကျူးလိုက်၏။

ပိုင်ယွီမင်က သူ့တပည့်ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်သင့်ကြောင်း ခံစားရသဖြင့် နှစ်ငုံခန့်သောက်ပြီးနောက် ထပ်သောက်လိုက်သည်။

ဘဝနှစ်ခုကို ကြုံတွေ့ဖူးသော မော့ရှုလင်က သူ့ရှစ်စွမ်းနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်သောက်သည့် ဤမြင်ကွင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ ပိုင်ယွီမင်က လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို လျှာနှင့် သပ်လိုက်သည်ကို မော့ရှုလင် မြင်လိုက်ရ၏။ သူက လက်ဖက်ရည်ကို ကြိုက်သည်မှာ သိသာလေသည်။

လိမ္မာယဉ်ကျေးသည့် တပည့်တစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းထားရန်အတွက် မော့ရှုလင်က ဂရုတစိုက် မေးလိုက်၏။
“ရှစ်စွမ်း... နောက်ထပ် သောက်ချင်သေးလား…”

ပိုင်ယွီမင်က ကြောင်အသွား၏။ မူလတွင် သူက သူ့တပည့်ကို မျက်နှာသာပေးချင်ရုံသာဖြစ်သော်လည်း ဤတပည့်က သူ လက်ဖက်ရည်ကြိုက်သည်ဟု ထင်သွားမည်ကို မသိလိုက်ပေ။ သို့ရာတွင် တပည့်လေး၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းများကိုကြည့်ပြီး သူ ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် အရှက်ရသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း နောက်တစ်ခွက် ထပ်ထည့်လိုက်ပါ...”

အသိဉာဏ်ရှိပြီး စဉ်းစားတတ်သည့် တပည့်ဖြစ်သူ မော့ရှုလင်က ဒူးအထိနက်သော နှင်းများကို ဖြတ်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ လက်ဖက်ရည် နောက်တစ်ခွက်ကို ထပ်ကြိုလိုက်ရလေသည်။ 

သို့သော်လည်း ပိုင်ယွီမင်က အစားအသောက်ကို မဖြုန်းတီးတတ်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ဤလက်ဖက်ရည်ခွက်တွင် အဖြူအပြာဖြင့် ဆေးခြယ်ထားသော အဖုံးရှိပြီး လက်ဖဝါးထက် အနည်းငယ်ပိုကြီးလေသည်။ လက်ဖက်ရည်ကို စောင့်နေပြီးနောက် ပိုင်ယွီမင်က သင်ခန်းစာယူရန် မေ့လျော့သွားပြီး နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို နှစ်ငုံသုံးငုံဖြင့် အပြီးသောက်လိုက်လေသည်။

မော့ရှုလင် “........”

မော့ရှုလင်မှာ ပိုင်ယွီမင်က လက်ဖက်ရည်ကို အလွန်ကြိုက်သည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်၏။
“ရှစ်စွမ်း ထပ်လိုချင်သေးလား…”

သဘောပေါက်သွားသည့် ပိုင်ယွီမင် “........”

တပည့်လေး၏ သတိထားနေသည့် မျက်ဝန်းနက်နက်များကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်က သူ့တပည့် စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မငြင်းပယ်နိုင်တော့ဘဲ အံကြိတ်ကာ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုလည်း ထပ်လုပ်ပေးပါဦး...”

ဒီလိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ တပည့်လေးရဲ့ နှလုံးသားကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ... 

ငါ့တပည့် ဖျော်ပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရမယ်... 

ငါ့တပည့်ပြောတာကို သဘောတူရမယ်...

လူနှစ်ယောက်မှာ ကြက်တစ်ကောင်က ဘဲတစ်ကောင်ကို စကားပြောနေသကဲ့သို့ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် သောက်နေကြလေသည်။ ၇ခွက် ၈ခွက်ခန့် သောက်ပြီးနောက် ပိုင်ယွီမင်၏ ဗိုက်က ဖောင်းလာသည့်အထိ ပြည့်အင့်လာပြီး တစ်ခဏကြာတွင် အကြောင်းကိစ္စတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်လေသည်။

[T/N - ကြက်တစ်ကောင်က ဘဲတစ်ကောင်ကို စကားပြောတယ်ဆိုတာကလေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘာပြောနေမှန်းနားမလည်ပေမဲ့ စကားဆက်ပြောနေတာကို ပြောတာပါ…]

“ဒါနဲ့ ရှစ်စွမ်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ မင်းကို ပေးစရာရှိတယ်...”

အခန်းထဲတွင် စားပွဲမရှိသဖြင့် ပိုင်ယွီမင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်များအား ဘေးဘက်သို့ ချလိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် နှစ်ယောက်လုံး၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်သက်သာရာ သွားကြလေသည်။ 

နောက်ဆုံးတော့ လက်ဖက်ရည်တွေ ထပ်မရှိတော့ဘူး...

နောက်ဆုံးတော့ လက်ဖက်ရည်တွေ ထပ်မရှိတော့ဘူး...

ပိုင်ယွီမင်က သိုလှောင်အိတ်ကို ထုတ်ကာ အထဲသို့ ကြည့်ပြီး ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနေလေသည်။ သို့ရာတွင် သူ ရှာဖွေလေလေ မျက်မှောင်ကြုတ်လေလေဖြစ်၏။ 

လေထုက ရုတ်တရက် ကသိကအောက် ဖြစ်သွားလေသည်။ 

ပိုင်ယွီမင်၏ မျက်နှာကို မြင်ချိန်တွင် မော့ရှုလင်က တင်းမာမှုကို ဖြေလျှော့ရန်အတွက် အမြန်ပြောလိုက်၏။
“ရှစ်စွမ်း ပိုက်ဆံဖြုန်းဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီတပည့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်က ဒဏ်ရာရထားတာမလို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ကျင့်ကြံလို့ မရပါဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် ဒီတပည့်အတွက်တော့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက သာမာန်ပိုက်ဆံနဲ့ အတူတူပါပဲ... လက်နက်တွေက တပည့်အတွက် ပိုလို့တောင် အသုံးမဝင်ပါဘူး... ရှစ်စွမ်းအနေနဲ့ ဒီတပည့်ကို လက်ခံလိုက်တာကတင်ပဲ ဒီတပည့်အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပါ.. ရှစ်စွမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီပစ္စည်းတွေကို တပည့်ဆီမှာ အမှိုက်အဖြစ် သိမ်းထားမယ့်အတူတူ ရှစ်စွမ်းလက်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

မော့ရှုလင်က အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောလိုက်၏။ 

သူ၏ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်က အမှန်ပင် ပျက်စီးသွားသော်လည်း သူ၏ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံဆင့်က ကျန်ရှိသေးလေသည်။ မိစ္ဆာစွမ်းအင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူ့ကျင့်ကြံဆင့်က အတားအဆီးများကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ပေ။ သူ၏ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်က လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့လျှင် အတိတ်ဘဝ၌ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ 

မော့ရှုလင်က ဤကဲ့သို့ ပြောလိုက်ရခြင်းမှာ ပိုင်ယွီမင်ကို အရှက်မရစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က သူ့အား အတွင်းတပည့်ဟူသည့် ရာထူးကိုပေးပြီး နေရာထိုင်ခင်းပေးခဲ့၏။ ဤမျှနှင့်ပင် မော့ရှုလင်က အလွန်ကျေနပ်နေလေသည်။

“အမှန်ပဲ...”

ပိုင်ယွီမင်က သူ့တပည့်ကိုပေးရန် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ယုန်မွေးတစ်မွေးကို ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူ့ပါးများက အနည်းငယ် နီမြန်းနေလေသည်။ 

ဤသည်က ယမန်နှစ်တွင် ကျွတ်သွားခဲ့သည့် သူ၏ယုန်မွေးဖြစ်၏။ ယုန်မွေးကို တိုက်ရိုက်ရိတ်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ရောင်းလျှင် ပိုက်ဆံရနိုင်လေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို တပည့်အား ပေးခြင်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။

မော့ရှုလင်မှာ ၎င်းက ပိုင်ယွီမင်၏ ယုန်မွေးဖြစ်ကြောင်း မသိပေ။ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဂွမ်းထည်တစ်မျိုးမျိုးဟုသာ ထင်ခဲ့လေသည်။

ထိုအမွေးလုံးလေးကို မြင်ချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ဖြတ်ပြေးသွားသော မိစ္ဆာသန်းချီ ရှိနေပုံပေါ်လေသည်။

[T/N - စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ်ပြောတာကို ပြောတာပါ…]

ငါ ဘာမှမပြောဘူးဆိုရင် ပိုင်ယွီမင်က ငါ့ကို တကယ်ကြီး အမွေးလုံး ပေးချင်နေတာလား…

ဆရာသခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတို့၏ တပည့်ကို အမွေးတစ်ဆုပ်ပေးသည်က အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေ၏။ ထို့အပြင် အရေအတွက်ကလည်း နည်းလေသည်။ လက်ချောင်းထိပ်တစ်ခုစာမျှပင် မကြီးပေ။ သူ၏ရှစ်စွမ်းက အမှန်ပင် ဆင်းရဲခြင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်လေ၏။

မော့ရှုလင်က သူ့ဘဝနှစ်ခု၌ ကြီးမားသော လေမုန်တိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ထင်သော်လည်း ကောင်းကင်အပြင်တွင် ကောင်းကင်တစ်ခုနှင့် လောကကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် လူများရှိနေသေးမည်ကို မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပိုင်ယွီမင်က လောကရှိ ဆရာသခင်များအနက် အမှန်ပင် ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်လေသည်။

[T/N - ‘ကောင်းကင်အပြင်တွင် ကောင်းကင်တစ်ခုနှင့် လောကကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် လူများရှိနေသေးတယ်’ ဆိုတာကလေ လောကမှာ ကိုယ့်ထက်သာတဲ့လူတွေ ရှိနေသေးတာကို ပြောတာပါ]

ပိုင်ယွီမင်က သူ့ထံတွင် ပေးရန်ကောင်းသည့် ပစ္စည်းမရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝတ္ထုစာအုပ်အချို့ကို ယူကာ မော့ရှုလင်ကို ပေးလိုက်သည်။
“တောင်ပေါ်မှာ နှင်းတွေအပြည့်ပဲဆိုတော့ မင်း ဘာမှလုပ်စရာမလိုသေးဘူး... ဒီနေရာကို တစ်ခါတစ်လေ ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ လိုတယ်...”

အကြီးအကဲများ၏ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးများကို မကြာမီ ထုတ်ပေးမည်ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်မှ သူ့တပည့်လေးအတွက် တစ်ခုခုဝယ်ပေးလျှင် နောက်မကျသေးကြောင်း တွေးလိုက်သည်။

ပိုင်ယွီမင်က ပိုက်ဆံစုသည့် အလေ့အကျင့်မရှိသောကြောင့် လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးငွေ ရရှိသည့်အချိန်တိုင်းတွင် အကုန်သုံးပစ်လေ့ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူက အမှန်တကယ် ဆင်းရဲနေလေ၏။

မော့ရှုလင်မှာ ပိုင်ယွီမင်ပေးသည့် စာအုပ်များကို သိုင်းကျမ်းများ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကြံခိုင်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံနည်းများဟု ထင်ပြီး ပြုံးကာ ပိုင်ယွီမင်ထံမှ စာအုပ်ကို ယူလိုက်လေသည်။ 

သို့ရာတွင် စာအုပ်အဖုံးရှိ ခေါင်းစဉ်ကို မြင်ချိန်၌ သူ့အပြုံးများက တောင့်တင်းသွားလေသည်။

'အသန်မာဆုံး မိစ္ဆာနှင့် ခံစားချက်မရှိသော အမတ’ 

‘ဇနီးသည်ကို လုယူရန် ကောင်းကင်တမျှကြီးမားသော စွမ်းအား’

'ကျင့်ကြံရေးလမ်းကြောင်းသို့ ရောက်သွားသည့် သေမျိုးလယ်သမားတစ်ယောက်'

'နူးညံ့တဲ့ သမားတော်နတ်သမီးလေး... ထွက်မပြေးပါနဲ့'

'မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ အချစ်တော် အမျိုးသားကိုယ်လုပ်တော်'

စာအုပ်များ၏ ခေါင်းစဉ်က အလွန်ပင် ဟိတ်ဟန်ကြီးလေသည်။ သုံးလောကကြားရှိ ဆက်ဆံရေးက တင်းမာလာပြီး ပိုင်ယွီမင်ထံတွင် မိစ္ဆာဘုရင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချစ်ဇာတ်လမ်းများ ရှိလေသည်။ 
အတိတ်ဘဝ၌ ပိုင်ယွီမင်က အလွယ်တကူ အကွက်ချခံလိုက်ရသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ ဤစာအုပ်များကို တစ်နေကုန် ဖတ်နေပါက မဟာယနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကို ပျက်စီးစေနိုင်လေသည်။

သူ့စိတ်ထဲ၌ မည်မျှပင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေကာမူ မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင်ပေးသည့် စာအုပ်များကို အလေးအနက် လက်ခံလိုက်ပြီး သူ့ရှစ်စွမ်းကို ကျေးဇူးတင်လိုက်လေသည်။

“အင်း... ဒါဆို မင်းနေဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်တော့.... တောင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာမို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်တယ်... အိမ်က သေးတယ်... ငါ့မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးမရှိဘူး... ငါ့ကိုယ်ငါ ဂရုစိုက်နိုင်တယ်... ဒီရက်တွေမှာ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးနေတယ်... တောင်ပေါ်မှာ အန္တရာယ်များတာမလို့ အပြင်ကို လျှောက်သွားမနေဘဲ အထဲမှာပဲနေ... မင်း ပျင်းနေရင် ဒီဝတ္ထုတွေဖတ်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေလိုက်... ငါ့အိပ်ခန်းက ညာဘက်မှာ ရှိတယ်... မင်း တစ်ခုခုပြောချင်တာရှိရင် ငါ့ကို လာရှာလို့ရတယ်...”

ပိုင်ယွီမင်က တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု လုံးဝမခံစားရဘဲ ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် ငါ အခန်းကို ပြန်တော့မယ်...” 

အခန်းထဲကို ပြန်ပြီး ဝတ္ထုဖတ်တာပဲ ကောင်းတယ်...

မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင်၏ လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကို မသိပေ။
ပိုင်ယွီမင်ကို မြင်ချိန်တွင် သူက အချိန်ပြည့် ပျင်းရိနေသည့် ယုန်မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး မည်သည့်တပည့်ကိုမှ ဂရုမစိုက်သည်ကို သိလေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက  ဆယ်နှစ်သားအစစ် မဟုတ်ပေ။ ဆယ်နှစ်သားအစစ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် ပိုင်ယွီမင်ကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာမည် ဖြစ်၏။

ပိုင်ယွီမင်က မည်မျှပင် မယုံကြည်ရစေကာမူ အိမ်က မည်မျှပင်ပျက်စီးနေစေကာမူ ယွဲ့ရွှယ်တောင်ထိပ်က အမြဲတမ်း ကောင်းသည့်နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ 

အတိတ်ဘဝတွင် သူက အပြင်တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခြားလူများထံမှ အနိုင်ကျင့်ခံရသော်လည်း ဤဘဝတွင် အတွင်းတပည့်ဟူသော ရာထူးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့လေသည်။ 

မည်သည့်တာဝန်မှ လုပ်စရာမလိုဘဲ လစဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရမည်ကို တွေးပြီးနောက် မော့ရှုလင်မှာ လေထုက အလွန်လန်းဆန်နေပြီး နှင်းထန်နေသော ရာသီဥတုပင်လျှင် အလွန်လှပလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သက်ကယ်အိမ်နှင့် ခြံဝင်းက ကွာခြားခြင်းမရှိပေ။ 

သက်ကယ်အိမ်လေးက တစ်ထပ်သာဖြစ်၏။ မြောက်ဘက်တွင် ပိုင်ယွီမင်၏အိပ်ခန်း၊ အဓိက ခန်းမဆောင်နှင့် စာကြည့်ခန်းရှိ၏။ အရှေ့ဘက်က တပည့်များနေထိုင်ရန် နေရာဖြစ်ပြီး လေးပိုင်း ပိုင်းခြားထားလေသည်။ မြောက်ဘက်ရှိအခန်းနှင့် အရှေ့ဘက်ရှိအခန်းက အပြင်ဘက်စင်္ကြံလမ်းနှင့် ဆက်ထားလေ၏။ အနောက်ဘက်တွင် မီးဖိုချောင်ရှိပြီး တောင်ဘက်တွင် ပြိုကျနေသည့် ခြံတံခါးရှိလေသည်။ ခြံဝန်းထဲတွင် လေးထောင့်ပုံဖြစ်ပုံပေါ်သည့် ခြံစည်းရိုး ရှိခဲ့ပုံရလေ၏။ ခြံစည်းရိုးက ပြိုကျသွားပြီး ပြန်လည်မပြုပြင်ရသေးသည်သာ ဖြစ်သည်။

မော့ရှုလင်က စာကြည့်ခန်းအနီးရှိ အခန်းကို ရွေးလိုက်လေသည်။ အခန်းထဲတွင် အိပ်ရာ၊ စားပွဲနှင့် ဗီရိုများ ရှိလေ၏။ မီးဖိုချောင်ကဲ့သို့ ဖုန်များရှိနေသော်လည်း သစ်သားက ခိုင်ခံ့လေသည်။ မော့ရှုလင်က စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် အဆင်ပြေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ အိပ်ရာကို မထုတ်တော့ပေ။

ချွေတာစရာရှိတာ ချွေတာရမယ်... ဒီအိပ်ရာကျိုးသွားရင် နောက်တစ်ခု ရနိုင်မလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ...

ပိုင်ယွီမင်ပေးသည့် စာအုပ်များကို ဖတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တပည့်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မော့ရှုလင်က တပည့်တစ်ယောက် လုပ်သင့်သည်ကို လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

🐰🐰🐰

🐰 Chapter 4

မော့ရှုလင်က မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ကျန်နေသေးသော ရေနွေးများကို ယူရန်အတွက် ဒူးအထိနက်သော နှင်းများကို တစ်ဖန်ဖြတ်သွားရလေသည်။ အေးစိမ့်နေသော ရာသီဥတုထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် သွားနေစဉ် မော့ရှုလင်က ရေနွေးတစ်ခွက် ထပ်သောက်နိုင်ရန် အမှန်ပင် မျှော်လင့်နေ၏။

သူက အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသဖြင့် နှင်းများက ဘေးဘက်သို့ရွေ့သွားပြီး သူလျှောက်ရန် လမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

အိမ်က သေးငယ်ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော်လည်း သူလုပ်ရန် အလုပ်များစွာရှိလေသည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်၊ ပရိဘောဂများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်၊ ခေါင်မိုးကိုဖာထေးရန်၊ နှင်းများကို လှည်းကျင်းရန်၊ မြင်နေသမျှ အားလုံးကိုလုပ်ရန် လိုအပ်လေသည်။

မော့ရှုလင်က လျှောက်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပိုင်ယွီမင်က အမှန်တကယ်ပင် ပျင်းရိသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အိမ်ထဲရှိ အသုံးများသော အခန်းများက အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းနေ၏။ ပိုင်ယွီမင်က ဖုန်နှင့် အညစ်အကြေးများကို သန့်ရှင်းရန် မန္တန်သုံးထားသော်လည်း ထောင့်နေရာများတွင် မီးဖိုချောင်ကဲ့သို့ လက်မဝက်ခန့်ထူသော ဖုန်များနှင့် ပင့်ကူအိမ်မျှင်များ ရှိနေဆဲဖြစ်လေသည်။ အိမ်ထဲရှိအခန်းများက မြေအောက်ခန်းကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး တိရစ္ဆာန်များနှင့် ရေစိမ့်ဝင်ခြင်းများကို ကာကွယ်ရန် အိမ်ကိုအနည်းငယ် မြှင့်ထားလေ၏။

မော့ရှုလင်က နောင်တွင် မနက်တိုင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။ နေသာလျှင် ခေါင်မိုးပြင်ပြီး အိမ်ထဲသို့ နှင်းများမဝင်လာရန် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နှင်းအနည်းငယ်ကို တူးထုတ်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာများအားလုံးကို လုပ်ခြင်းမှာ တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်နှင့် တူစေရန်ဖြစ်လေသည်။

အလုပ်များအားလုံးလုပ်ပြီးနောက် ကျန်အချိန်များက အားလပ်သဖြင့် သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကျင့်ကြံနိုင်လေသည်။ မော့ရှုလင်က ယွဲ့ရွှယ်တောင်ထိပ်ရှိ ကြွယ်ဝသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုသုံးကာ သူ၏ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်ကို အားဖြည့်ရန် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းလေသည်။ 

မော့ရှုလင်၏ ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်က မိစ္ဆာစွမ်းအားကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ ပျက်စီးသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ မိစ္ဆာစွမ်းအားကို သန့်စင်ရန် အချို့သော ရိုးရှင်းသည့် မန္တန်များကို အသုံးပြုနိုင်သေး၏။ 

မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို မသန့်စင်လျှင် ဤဘဝ၌ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲရုံသာဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်အနီးရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို သန့်စင်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ မဟုတ်လျှင် လောက၌ လမ်းမှန်ကျင့်ကြံသူနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူမှာ များစွာရှိနေမည်မဟုတ်ပေ။ အချို့လူများက မိမိဆန္ဒအလျောက် မိစ္ဆာဖြစ်လာရန် မွေ့လျော်သော်လည်း အများစုက မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများကြောင့် ဒဏ်ရာရပြီး ဘဝကိုအဆုံးမသတ်ချင်သော ဆင်းရဲသားများဖြစ်လေသည်။

ယခင်ဘဝတွင် မော့ရှုလင်က မိစ္ဆာသခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံနည်းမျိုးစုံကို မြင်ဖူးသဖြင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံနည်းမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ 

ရွေးချယ်ခွင့်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကများ ဂုဏ်သတင်းမကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ချင်မှာလဲ…

ဖေးယွင်တောင်ကြားက ဆင်းရဲသော်လည်း သူ့အဖေက စည်းကမ်းကြီးသူဖြစ်သည်။ သူ  မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူ့အဖေသိလျှင် အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး ဝိညာဉ်ချုပ်မီးအိမ်ထဲမှပင် ပြန်ထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်လေသည်။

မော့ရှုလင်က သူ့မိဘများအကြောင်းကို တွေးမိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သူ့မိဘများက သူ့အား ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုတွင် အတွင်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန်အတွက် အဆက်အသွယ်ရှာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကံအားလျော်စွာဖြင့် လျန်ကျီဂိုဏ်းရှိ အကြီးအကဲတစ်ယောက်၏ အတွင်းတပည့် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ 

ငါ့မိဘတွေ ပျော်နေလောက်လား… 

သို့ရာတွင် ဖေးယွင်တောင်ကြားရှိ အသံများနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသော သွေးကြွေးကို မေ့မထားနိုင်ပေ။ 

သူ့စိတ်ထဲတွင် သွေးထွက်သံယိုမြင်ကွင်းက တစ်ဖန် ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ မော့ရှုလင်က ၎င်းကို အမှန်ပင် မုန်းတီးလေသည်။ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသော်လည်း သူ့ရင်ထဲရှိ နာကျင်မှုကို မမီနိုင်ပေ။

"အား... ဒီတစ္ဆေဘုရင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်တာလဲ... ငါ ကွေးသွားတော့မှာပဲ..."
ပိုင်ယွီမင်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော အသံက မော့ရှုလင်၏ အတွေးများကို ကြားဖြတ်လိုက်လေသည်။ 

မော့ရှုလင် “.......”

“ဘုရားရေ... တိုက်ပွဲတွေ လာတော့မယ်... မိစ္ဆာသခင်က ချောနေသမျှတော့ ငါ လက်ခံနိုင်တယ်...”

 အသံက အလွန်ကျယ်လောင်နေသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲရှိ ဆိုးရွားသော ခံစားချက်များအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ မော့ရှုလင်က မိစ္ဆာသခင်ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ကာ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး စတင်လုပ်လိုက်လေသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မော့ရှုလင်က ယွဲ့ရွယ်တောင်ထိပ်ရှိ နေ့ရက်များကို ကျင့်သားရလာလေသည်။

မနက်တွင် သူက စောစောထပြီး အိမ်အတွင်းပိုင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းတွင်ရှိသော နှင်းများကို ရှင်းလင်းလေသည်။

ယွဲ့ရွယ်တောင်ထိပ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ နှင်းများကျတတ်၏။ တောင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် နှင်းပြိုမှုများ ရှိသော်လည်း သက်ကယ်အိမ်ကို အနည်းငယ်သာ သက်ရောက်ခဲ့လေသည်။

အစပိုင်းတွင် မော့ရှုလင်က အချိန်ကိုချွေတာရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပိုင်ယွီမင်၏ အသံများကို ကြားနေရလေ၏။ ထိုအသံများမှာ... 

“ဇာတ်လိုက်မကို ဒီထက်ပိုပြီး မနှိပ်စက်ပါနဲ့တော့...”

“အား... ဗီလိန်ကသူပဲ...”

“ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့ မိစ္ဆာသခင်ရယ်..." 

စသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ဖြစ်လေသည်။ 

ပိုင်ယွီမင် အပြင်မထွက်ချိန်တွင် မော့ရှုလင်၏ဘဝက တစ်ယောက်တည်းနေရသည့် ဘဝနှင့် မကွာခြားပေ။

မော့ရှုလင်မှာ သူ ပြန်လည်မမွေးဖွားမီက အချိန်များကို သတိရနေလေသည်။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်က သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မိစ္ဆာသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏။ သူ့မိဘများ၏ သေဆုံးမှုကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ဝိညာဉ်များကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေး မနေချင်ပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မလွှတ်ချနိုင်ဘဲ ပိုပြီး မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏အတိတ်ဘဝ၌ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် မော့ရှုလင်က စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရရန် နေ့နေ့ညည ရှာဖွေနေခဲ့ရလေသည်။ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ 

ယခုအချိန်တွင် အခြေကျသွားသော်လည်း ပျင်းရိသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလေ၏။ 

မော့ရှုလင်က နေ့ဘက်တွင် မည်သည်မှ မပြောင်းလဲသော်လည်း ညဘက်တွင် မိဘများအကြောင်းကို အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်လေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အခန်းထဲ၌ အမွှေးတိုင်အိမ်ငယ်တစ်ခု လုပ်ပြီး ဖေးယွင်တောင်ကြားအတွက် နေ့တိုင်း အမွှေးတိုင်ထွန်းညှိပေးခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူ့စိတ်က အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားလေ၏။

မော့ရှုလင်မှာ သူ့မိဘများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ရှိနေသေးပြီး သူ့အား အကူအညီတောင်းနေလျှင် မည်ကဲ့သို့ လုပ်ရမည်ကို စိတ်ကူးခဲ့ဖူး၏။ 

သို့ရာတွင် ထိုအကြောင်းကို သူ မတွေးဝံ့ပေ။

သူ၏ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်က ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် လက်စားချေရန်မပြောနှင့်၊ ကျင့်ကြံရန်ပင် မရနိုင်သေးပေ။  မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပါကလည်း သူ့မိဘများကို ကယ်တင်နိုင်လျှင်ပင် သူက ဆိုးသွမ်းသည့် သားတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် မိဘများက သဘောကျမည်မဟုတ်ပေ။ ဆုံးဖြတ်ချက် နှစ်ခုလုံးက မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ပြိုကျနေသည့် ခြံတံခါးကို နှင်းများက လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ယိုယွင်းနေသည့် သက်ကယ်အိမ်လေးကသာ ခေါင်းမာမာဖြင့် နှင်းထုများကြားတွင် ကျန်ခဲ့လေသည်။

စင်္ကြံကို လှည်းကျင်းနေသည့် မော့ရှုလင်က ၎င်းကိုမြင်ချိန်တွင် ဘဝ၏ အတွေ့အကြုံကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤသက်ကယ်အိမ်လေးက သူ့ကဲ့သို့ နိမ့်ကျသော်လည်း လေများနှင်းများကြားတွင် ရုန်းကန်နေရလေ၏။ သူ့အသက်အားကယ်တင်ရန် တစ်မိသားစုလုံး၏ အသက်များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ ဤသက်ကယ်အိမ်လေးကလည်း ဝါးပြားများအပေါ် မှီခိုပြီး ရှင်သန်ရန် လေအေးများကို တောင့်ခံနေရလေ၏။

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသည့် ယွဲ့ရွှယ်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အရှက်ရဖွယ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် ပိုင်ယွီမင်၏ အခန်းထဲမှ ကျိန်ဆဲသံများကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

“ဒီဇာတ်လိုက်ကောင်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူ့ရှစ်စွမ်းကို လှည့်စားပြီး သူ့ဘိုးဘေးကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ... အဲ့ဒါကြောင့် သွေးကြောတွေ ပျက်စီးသွားတာပဲ... ဒီလိုလူမျိုးက ရှစ်စွမ်းနဲ့ ဗီလိန်ကြားမှာ ဘာများကွာခြားနေလို့လဲ... ဇာတ်လိုက်က နောင်မှာ နာမည်ကောင်းပြန်ရအောင် ကြိုးစားရင်တောင် အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး... မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး... ငါ စာရေးသူကို စာပို့ရမယ်... ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဓားတစ်ချောင်းလောက် ပို့ပေးချင်နေပြီ...”

မော့ရှုလင် “….”

ပိုင်ယွီမင် မနေ့ညက မအိပ်ရသေးတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာက ဝတ္ထုဖတ်နေတာပဲ...

သူ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်နေသည်မှာ ရက်များစွာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ယွီမင်ထံမှ ထွက်လာသည့် အသံများနှင့် အသားမကျနိုင်သေးပေ။

ပိုင်ယွီမင်မှာ သူ့အခန်းက အသံလုံသည်ဟု ထင်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူက မော့ရှုလင်ရှိသည်ကို ဂရုမစိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယနေ့ကဲ့သို့ အေးစက်စက် ရာသီဥတုတွင် ငှက်များနှင့်ပိုးမွှားများ မရှိသည့် ယွဲ့ရွှယ်တောင်ထိပ်က အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်လေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်က ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်(၇)ရှိသဖြင့် အိပ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေလျှင်ပင် ပိုင်ယွီမင်၏ စကားများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်သေးလေသည်။

တစ်ည၌ သူက ပိုင်ယွီမင်၏ အားရပါးရရယ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ထိုရယ်သံက မော့ရှုလင်ကို အိပ်မက်ဆိုးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြန်အိပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့အိပ်မက်ထဲ၌ ပိုင်ယွီမင်၏ ရယ်သံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ထိုပြဿနာလေးမှလွဲပြီး ပိုင်ယွီမင်က အဆင်ပြေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပိုင်ယွီမင်က ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း အိမ်ထဲမှပင် မထွက်သဖြင့် သူ အပြစ်ရှာချင်လျှင်ပင် မရှာနိုင်ပေ။

သက်ကယ်အိမ်က အလွန်မကြီးသဖြင့် မော့ရှုလင်က ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း ရှင်းလင်းနိုင်သည့် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အိမ်က အလွန်ဟောင်းနွမ်းပြီး ပျက်စီးနေသဖြင့် လက်သမားသာ ပြင်ဆင်နိုင်သည့် နေရာများစွာ ရှိသေးလေသည်။

သို့ရာတွင် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ နေအိမ်ကို ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ငွေပေးချေရပြီး သူနှစ်သက်သည့်အတိုင်း ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

အချို့လူများက ဇိမ်ခံအိမ်များတွင် နေရသည်ကိုကြိုက်ပြီး အချို့က ဂူထဲတွင် နေရသည်ကို ကြိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်က ပိုင်ယွီမင်ကို အိမ်ပြင်ရန်အတွက် ထပ်ပြီး ပိုက်ဆံပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ဖန်ကွမ်းရှစ်က အကျိုးအမြတ်ရရန် စိတ်ဝင်စားခဲ့သော်လည်း ပိုင်ယွီမင်က မည်သည်ကိုမှ မပြောသဖြင့် သူက ပိုင်ယွီမင်၏ အိတ်ထဲမှပိုက်ဆံကို တိုက်ရိုက်ထုတ်မပေးနိုင်ပေ။

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည့် မျက်နှာရှိပြီး သူ့တပည့်အတွက် ဝတ္ထုစာအုပ်တစ်အုပ်သာ ပေးနိုင်သည့် ပိုင်ယွီမင်ထံတွင် အိမ်ပြုပြင်ရန်အတွက် ပိုက်ဆံမရှိသည်က မထူးဆန်းပေ။ မော့ရှုလင်က ဆင်းရဲသည့် ရှစ်စွမ်းကို အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ပိုင်ယွီမင်က အကြီးအကဲရာထူးကို မဆုံးရှုံးသရွေ့  အတွင်းတပည့်ဟူသည့် နာမည်ကိုသုံးပြီး နေ့ရက်များကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းကာ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် စုဆောင်းနိုင်လေသည်။

အခုအချိန်တွင် တောင်ပေါ်၌ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ထင်းခုတ်ကာ ပျက်စီးနေသည့်အိမ်ကို ပြင်ဆင်ရန် အဆင်မပြေပေ။ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားရုံသာ တတ်နိုင်လေ၏။

နောက်နှစ် နွေဦးရောက်ချိန်တွင်  ခြံတံခါးနှင့် ခြံစည်းရိုးကို ပြင်ဆင်မည်ဖြစ်သည်။ အအေးဒဏ်ခံနိုင်သည့် ပန်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို စိုက်ပျိုးသည်က အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ နောက်နှစ်ဆောင်းရာသီတွင် ကန်စွန်းဥပင် မစားနိုင်သည်အထိ ခြောက်ကပ်နေမည် မဟုတ်တော့ပေ။

မော့ရှုလင်က နောက်နှစ်ဆောင်းရာသီတွင် ဖြစ်လာမည့် စိုးရိမ်ပူပန်ဖွယ်ရာ ကိစ္စများကို တွေးလိုက်ချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

သူ့အတိတ်ဘဝ၌ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို လက်စားချေပြီးနောက် တစ်နေ့လုံး နန်းတော်ထဲတွင် သောက်စားမူးယစ်နေခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် မော့ရှုလင်က နောက်နေ့အထိ အသက်ရှင်နိုင်၊ မရှင်နိုင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ လမ်းလျှောက်နေသည့် လူသေတစ်ယောက်နှင့် တူနေခဲ့လေသည်။

ယခုပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တွင်လည်း သူက နောက်ကျနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများနှင့် ဖျားနာသူများက တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာပြီး ပုန်းအောင်းနိုင်ရန် မော့ရှုလင်က အမျိုးမျိုးသော ဂိုဏ်းများထံမှ အကူအညီရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့၏။ သူက ကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း အပြုံးခေါင်းဖြူမိစ္ဆာက တောင်ကြားကို ဝန်းရံထားခဲ့သဖြင့် သူ့ဘဝက ငရဲနှင့်တူနေခဲ့လေသည်။

ဤသည်က ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်နိုင်၏။

သို့ရာတွင် အတိတ်ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နာကျင်မှုများက များစွာလျော့နည်းလေသည်။ မိစ္ဆာစွမ်းအားက သူ၏ဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်သော်လည်း အတိတ်ဘဝကကဲ့သို့ မဆိုးရွားပေ။ အခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း ကျင့်ကြံဆင့်ကို ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်(၇)၌ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေး၏။ ထို့ကြောင့် သူ လုံးဝ အင်အားမရှိသည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူက ပိုင်ယွီမင်၏ အတွင်းတပည့် ဖြစ်လာပြီး ဂိုဏ်းသားများ၏ ဖိနှိပ်အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံရန်မလိုတော့ပေ။

မော့ရှုလင်က လက်သီးဆုပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နောက်ဆုံး၌ အလင်းရောင်ကို မြင်ရပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး၌ မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး ပိုင်ယွီမင်၏ အခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

မော့ရှုလင် “…..”

ဘာလို့အသံထွက်မလာတာလဲ... ငါ ဝမ်းနည်းနေတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ ထူးဆန်းပြီး လူပြိန်းကြိုက်တဲ့ ဇာတ်ကြောင်းတွေကို အော်ဟစ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးနေခဲ့တာလေ... ဒီယုန်ဖြူလေးက နောက်ဆုံးတော့ လိမ္မာသွားပြီပဲ...

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ပိုင်ယွီမင်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အသံများကို စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရမည့်နေ့အထိ သည်းခံနိုင်ခဲ့လေသည်။

အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားသည့် မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင်ထွက်လာရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ နေက သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်လုနီးပါးအချိန်မှ နေ့လယ်ဘက်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် မော့ရှုလင်၏စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်လာခဲ့လေသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က တစ်နှစ် သို့မဟုတ် တစ်နှစ်ခွဲခန့်ကြာအောင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံသည်မှာ မထူးဆန်းပေ။ လျန်ကျီဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်လုံး နှစ်လုံးကို လိမ်ယူမည်မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ခံစားရမည့်လူက မော့ရှုလင်ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများက သူ့အပိုင်မဟုတ်သေးသည်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်၏။ မော့ရှုလင်မှာ ဖန်ကွမ်းရှစ်က ရှေ့တစ်မျိုး ကွယ်ရာတစ်မျိုးလုပ်မည်ကို စိုးရိမ်နေပြီး  သူ့နာမည်ကို အတွင်းတပည့်အဖြစ် အသိအမှတ် ပြုမည် မပြုမည်ကို မသေချာပေ။

ခိုးယူခြင်းများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တံဆိပ်ပြားများ၊ တပည့်များ၏ ဝတ်စုံများနှင့် အသိအမှတ်ပြုစာရင်းများကို ကိုယ်တိုင် ယူ၍မရပေ။ သူတို့အား လက်ခံခဲ့သူက ယူပေးရမည်ဖြစ်သည်။

သူက အပြင်တပည့် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုကိစ္စကို ဖန်ကွမ်းရှစ်က တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူက အတွင်းတပည့် ဖြစ်လာလျှင် တောင်ထိပ်ရှိ ရှစ်ရှုန်းက တပည့်အသစ်ကို ခေါ်သွားပေးရမည်ဖြစ်သည်။ မော့ရှုလင်ထံတွင် အခြားရှစ်ရှုန်းများ မရှိသဖြင့် သူက ပိုင်ယွီမင်၏ တပည့်အသစ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် သူ့ကို ပိုင်ယွီမင်ကိုယ်တိုင် ခေါ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယွီမင်က စာဖတ်ရသည်ကိုသာ စွဲလန်းနေသဖြင့် မော့ရှုလင်က သူ့ကို မတိုက်တွန်းရဲပေ။ ယနေ့က စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရမည့်နေ့ဖြစ်သဖြင့် မော့ရှုလင်က သူ့အား ကောင်းမွန်သည့်ပုံရိပ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး နှပ်ပြီးနောက် မော့ရှုလင်က စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မော့ရှုလင်က တံခါးကို ညင်သာစွာခေါက်ပြီး အသံတိုးတိုးနှင့် မေးလိုက်လေသည်။ 
“ရှစ်စွမ်း... ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် နှပ်ထားပါတယ်... ရှစ်စွမ်း မြည်းကြည့်ချင်လား...”

“ခဏလေး...”
အခန်းထံမှ ထွက်လာသော ပိုင်ယွီမင်၏ အသံက အံ့အားသင့်နေလေသည်။ ထို့နောက် အဝတ်များပွတ်တိုက်သံနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေဗလာဖြင့် နင်းသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

မော့ရှုလင်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားလေ၏။
ဒီလူ အိပ်ခန်းထဲမှာ အဝတ်မပါဘဲ နေနေတာလား...

တစ်ခဏအကြာတွင် ပိုင်ယွီမင်က ပြောလိုက်၏။
“ဝင်ခဲ့...”

သူ့အသံတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါနေပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာနေသကဲ့သို့ ဘယ်ကြည့်ညာကြည့် လုပ်နေလေသည်။

မော့ရှုလင်က လက်တစ်ဖက်နှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်နှင့် တံခါးကိုတွန်းကာ ဂရုတစိုက် ချောင်းကြည့်လိုက်၏။  ရင်းနှီးသည့် အနီရောင်ဝတ်စုံကို မြင်မှသာ မော့ရှုလင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်သည့် အပြုအမူက သဘာဝဆန်သွားလေသည်။

🐰🐰🐰

🐰 Chapter 5

ပြောရမည်ဆိုလျှင် မော့ရှုလင်အနေဖြင့် ပိုင်ယွီမင်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ဖူးသည်မှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။ 

ပိုင်ယွီမင်နှင့် ခေါင်းဖြူမိစ္ဆာ ပူးပေါင်းနေသည်ဟု ထင်သဖြင့် သက်သေရှာရန်အတွက် ပိုင်ယွီမင်၏ အခန်းထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ခိုးဝင်ခဲ့ဖူးလေသည်။ သို့ရာတွင် သူ့အခန်းက သံသယဖြစ်ဖွယ် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သာမန်အိပ်ခန်းတစ်ခန်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင်သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို အချိန်အတော်ကြာ ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။ သူသည် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိပေ။ ပရိဘောဂအားလုံး၌ လူသားများ၏ အရိပ်အယောင်သာရှိပြီး မိစ္ဆာငွေ့အသက်များ လုံးဝမရှိပေ။ 

ထို့ကြောင့် မော့ရှုလင်အနေဖြင့် ပိုင်ယွီမင်၏ အခန်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ်ဝင်ရာတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များစွာ မရှိတော့ပေ။ တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ဟန်ဆောင်ပြီး မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြသခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် မော့ရှုလင် မှားသွားခဲ့လေသည်။ 

အိမ်၏ အခြားနေရာများနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသော ပိုင်ယွီမင်၏အိပ်ခန်းသို့ ဝင်ပြီးနောက် မော့ရှုလင်မှာ အံ့သြကြောင်အသွားလေသည်။ 

ဒီအိပ်ခန်းက တကယ့်ကို ယုန်သိုက်ပဲ...

အခန်းထဲတွင် ပရိဘောဂများ မရှိပေ။ အိပ်ရာကလည်း သေးငယ်သော မြက်အသိုက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ မြက်အသိုက်မှာ တစ်ပေခန့်ကျယ်ဝန်းပြီး ယုန်တစ်ကောင်စာသာ ဆန့်လေသည်။ ယုန်သိုက်ဘေးတွင် အဆင့်သုံးဆင့်ပါသော စင်လေးတစ်ခုရှိ၏။ ပထမအဆင့်တွင် ဂျုံကောက်ရိုးဖျော်ရည်တစ်ခွက်၊ ဒုတိယအဆင့်တွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မုန်လာဥနီနှစ်လုံးနှင့် တတိယအဆင့်တွင် အသီးခြောက်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များပါသော ပန်းကန်လေးတစ်လုံး ရှိလေသည်။ 

မုန်လာဥနီကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကိုက်ထားပုံရပြီး ၎င်းမှာ လူသားတစ်ယောက်၏ သွားရာမဟုတ်ပေ။ မြက်အသိုက်ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အစွန်းအထင်းများ ရှိနေသဖြင့် မူလက ဖျော်ရည်ကို ထိုနေရာတွင် ထားထားပုံရလေသည်။ မြက်အသိုက်ထဲတွင်လည်း ဘီစကစ် အစအနများ ရှိနေပြီး အခန်းထဲသို့ သူ မကြာခဏ ဝင်ခဲ့လျှင် သူ၏ရှစ်စွမ်းက ဝတ္ထုဖတ်ပြီး ဘီစကစ်စားနေသည်ကို မြင်ရနိုင်လေသည်။ 

အိပ်ခန်းထဲရှိ နေရာအနှံ့တွင် ဝတ္ထုများ၊ ဝတ္ထုများနှင့် နောက်ထပ် ဝတ္ထုများသာ ဖြစ်လေ၏။ 

များစွာသော ဝတ္ထုစာအုပ်များကို ဒူးအထိမြင့်သည်အထိ သေသေသပ်သပ် စီထားပြီး အများစုမှာ မြက်အသိုက်အနားတွင် ရှိလေသည်။ အချို့မှာ ကြောင်နှုတ်ခမ်းမွေးကဲ့သို့ အလျားလိုက်ဖြစ်နေပြီး ကျန်သော စာအုပ်များမှာ အခန်းထဲတွင် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကြဲနေလေ၏။ စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် တစ်အုပ်ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ရန်အတွက် အဆင်မပြေသော်လည်း ယုန်လေးတစ်ကောင် သွားလာရန်အတွက်မူ အလွန်အဆင်ပြေလေသည်။ 

အခန်း၏ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ပိုင်ယွီမင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေ၏။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စောင်တစ်ထည်ကို ဖြန့်ခင်းထားပြီး ကော်ဖီစားပွဲအသေးတစ်လုံးနှင့် ဧည့်သည်များအတွက် တည်ခင်းထားပုံရသည့် မုန့်ပန်းကန်တစ်ခုကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။ စားပွဲမှာ တံခါးနှင့် ယုန်သိုက်ကြားတွင် ရှိနေကာ လမ်းလျှောက်ရန်အတွက် အလွန်အဆင်မပြေပေ။ 

ပိုင်ယွီမင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်မှာ ယာယီသာဖြစ်ကြောင်း သိသာလေသည်။ ယခင်က အခန်းထဲတွင် စားပွဲလေး ရှိပုံမပေါ်ပေ။ 

ပိုင်ယွီမင်၏ အဝတ်အစားများက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ ဖိနပ်လည်း မစီးထားဘဲ အနီရောင်ဝတ်ရုံအောက်တွင် ခြေထောက်များကို ကျုံ့ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးသော အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ပေါ်နေလေသည်။ အနက်ရောင် ဆံနွယ်များက ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ပြန့်ကြဲကျနေပြီး ရှက်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာမှာ ပန်းရောင်သန်းနေကာ သူ၏ မိစ္ဆာဆန်သောအသွင်အပြင်က အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

အစောက ပိုင်ယွီမင်မှာ ယုန်အသွင်ဖြင့် ရှိနေသည်ကို မော့ရှုလင် သိလိုက်လေသည်။ အလျင်အမြန် အဝတ်အစားလဲလိုက်ရသဖြင့် ရှက်သွေးဖြာနေခြင်းဖြစ်၏။ သူထင်ထားသကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံရိပ်မဟုတ်သော်လည်း ပိုင်ယွီမင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်ကြောင့် မော့ရှုလင်မှာ မတွေးသင့်သော အတွေးများ ဝင်လာလေသည်။ 

ဤကဲ့သို့ အသွင်အပြင်မျိုးကို ရမ္မက်ကြီးသူများအနေဖြင့် ချုပ်တည်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ရှစ်စွမ်းမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်သာ တစ်နေ့လုံး နေထိုင်လေသည်။ မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ယောက်ျားမိန်းမများစွာကို မိန်းမောသွားစေမည် ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင်မှာ မော့ရှုလင်က သူ၏အပြုအမူများအား မြင်နေရသည်ကို မသိဘဲ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ 
"လက်ဖက်ရည်ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်လေ.. မင်း... အဟမ်း... ထိုင်လေ..."
 
သူ့ရှစ်စွမ်းက လုံလောက်အောင် တည်ငြိမ်မနေသေးပေ။ 

မော့ရှုလင်က ပိုင်ယွီမင် ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရှစ်စွမ်းအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က စကားပြောရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းအရာ ပြောရမည်ကို မသိပေ။ သူ့တပည့်လေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလေ၏။ သို့ရာတွင် ဖေးယွင်တောင်ကြား၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့် တပည့်ဖြစ်သူထံတွင် ပျော်ရွှင်သော စိတ်အခြေအနေ မရှိနိုင်သည်ကို ပိုင်ယွီမင်က နားလည်လေသည်။ ပိုင်ယွီမင်က သာမန်ရက်များတွင် သူစိမ်းများနှင့် စကားမပြောချင်ပေ။ ထို့အပြင် မော့ရှုလင်က မူရင်းဇာတ်ကြောင်းထဲတွင် ဗီလိန်ဇာတ်ကောင် မိစ္ဆာသခင်ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ယွီမင်က အနည်းငယ် သတိထားနေမိလေသည်။ သူ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ အလွယ်တကူ မချဉ်းကပ်ရဲပေ။

အခြားလူများ ပြောသကဲ့သို့ပင် များစွာပြောလျှင် မှားနိုင်ပြီး အနည်းငယ်ပြောလျှင်လည်း မှားနိုင်ကာ မည်သည်ကိုမှ မပြောခြင်းကပင် အမှန်ဆုံးဖြစ်လေသည်။ 

သူ စကားမပြောလျှင် မော့ရှုလင်အား ရန်စမိမည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ကြောင်း တွေးလိုက်လေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်များတွင် သူက အခန်းထဲတွင်သာ ဝတ္ထုဖတ်နေ၏။ ဝတ္ထုထဲတွင် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းပြီး အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သော အကြောင်းအရာများ ပါသော်လည်း အခန်းထဲတွင်သာ အောင်းနေသည်မှာ မော့ရှုလင်နှင့် မည်သို့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ကုလားအုတ်ငှက်ကဲ့သို့ အခန်းထဲတွင်သာ အောင်းနေကာ ကောင်လေးကို ရှောင်နေခဲ့လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် တပည့်လေးကို ရှောင်နေမိသဖြင့် လိပ်ပြာမလုံဖြစ်နေသော ပိုင်ယွီမင်က စကားတစ်ခွန်းကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ 
"ရှောင်ရှုရှု... ဒီရောက်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီပဲ... နေသားကျပြီလား..." 

ပိုင်ယွီမင်ခေါ်လိုက်သော နာမည်ကြောင့် မော့ရှုလင်က ကြောင်အသွားပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။ 
"ရှစ်စွမ်းကို ပြန်ဖြေပါတယ်... ဒီတပည့် နေသားကျနေပါပြီ..." 

အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ပိုင်ယွီမင်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြားရသည်မှလွဲ၍ သူ့ဘဝက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လေသည်။ အခန်း၏ အသံလုံစနစ်က ဆိုးရွားသော်လည်း အရေးကြီးသော ကိစ္စမှာ သူ၏ဘဝတည်ငြိမ်မှုဖြစ်လေ၏။

သူ့တပည့်လေးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်မှာ မော့ရှုလင်က သူခေါ်သည့် နာမည်ကြောင့် အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်ဟု တွေးလိုက်ကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။ 
"ငါက စာဖတ်ရတာ အရမ်းဝါသနာပါတယ်… တပည့်လေးနဲ့ နာမည်တူတဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရှိလို့ ခံစားချက်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာပါ..." 

ပိုင်ယွီမင်မှာ သူက ဗီလိန်၏ အထင်ကြီးမှု ရရှိအောင် ကြိုးစားရာတွင် အတွေ့အကြုံ အလွန်နည်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် လက်ဖက်ရည်ကို မော့သောက်လိုက်၏။

ပိုင်ယွီမင် လက်ဖက်ရည်ကို မော့သောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် မော့ရှုလင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။ 
"နှစ်ရက်မဟုတ်ပါဘူး... ကိုးရက်ရှိပါပြီ..." 

သူ့တပည့်ပြောသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်၏ ပါးစပ်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်များက ပြန်ထွက်လာလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူ့လေသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ 
"ဘာရယ်... ကိုးရက်တောင် ရှိသွားပြီလား... ဒီလောက်မြန်တာလား..."

မော့ရှုလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ သို့ရာတွင် ဝတ္ထုစာအုပ်များ ပြည့်နေသည့် အိပ်ခန်းကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်က မည်သည့်အတွက်ကြောင့် အချိန်ကို မသိရသည်ကို နားလည်သွားလေသည်။ ဤယုန်က မည်ကဲ့သို့  မဟာယနအဆင့်ထိရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်ကို မသိတော့ပေ။ သူ့ရှစ်စွမ်းက အမှန်ပင် လူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုက အထုံပါရမီကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ 

ကျင့်ကြံရေးလောကတွင် အထုံပါရမီရှိသူကို ပိုပြီးမျက်နှာသာပေးကာ ကံတရားက ဒုတိယဖြစ်လေသည်။ ဝီရိယရှိခြင်းက ပိုပြီး မြန်ဆန်စေရုံသာ ဖြစ်လေ၏။ ဝီရိယရှိခြင်းက ကျင့်ကြံမှုကို မမြန်ဆန်စေလျှင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာ အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး အလျင်စလို မေးလိုက်၏။ 
"ဒီနေ့က ဘယ်နှရက်နေ့လဲ..."

"လဆန်းတစ်ရက်နေ့ပါ..."

ပိုင်ယွီမင်က ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့အသံထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ 
"ကောင်းလိုက်တာ... ထောက်ပံ့ကြေးရမယ့် အချိန်ပဲ... ဝတ္ထုစာအုပ်အသစ်တွေ ဝယ်လို့ရပြီ..."

မောရှုလင် “.........”

ငါလည်းပဲ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးရဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာဆိုပေမဲ့ ပိုင်ယွီမင်က ရှစ်စွမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ အရမ်းကို ပွင့်လင်းလွန်းမနေဘူးလား... ပြီးတော့ ဒီလေသံ ဒီအမူအရာက အရမ်းပျော်နေပုံပေါက်ပြီး တပည့်တစ်ယောက်ထက်တောင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်...

သေချာသည်မှာ ပိုင်ယွီမင်ထံတွင် ယခင်က မော့ရှုလင်ထင်ထားသကဲ့သို့ မရိုးဖြောင့်သည့် စိတ်ထားမျိုး မရှိပေ။

"ငါပိုက်ဆံသွားယူလိုက်ဦးမယ်... မင်း ဒီမှာပဲနေခဲ့... ငါ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ်..." 
ပိုင်ယွီမင်က စကားကို အလျင်စလိုပြောပြီး ဖိနပ်စီးကာ အပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားလေသည်။

မော့ရှုလင် ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီတွင် ပိုင်ယွီမင်က အပြင်သို့ ရောက်သွားလေသည်။ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိတော့ချေ။ သူ့ရှစ်စွမ်းမှာ ဓားပျံဖြင့် ပျံသန်းသွားပြီး တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူက အမှန်ပင် စွမ်းအားကြီးသော မဟာယနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

နေရာတွင်သာ ကျန်ခဲ့သော မော့ရှုလင်မှာ သက်ပြင်းကို မျိုချ၍လည်းမရ ပြန်ထုတ်၍လည်း မရနိုင်တော့ပေ။

ယနေ့ စာရင်းမသွင်းလျှင် တစ်လစာ ထောက်ပံ့ငွေကို ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်၏။ ထိုသို့တွေးပြီးနောက် မော့ရှုလင်မှာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ သို့ရာတွင် သူ့ရှစ်စွမ်းက ထွက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ မည်သည်ကိုမျှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

မော့ရှုလင်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ကိုင်လျက် တိတ်တဆိတ် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူ တံခါးပိတ်ပြီး လှည့်လိုက်ချိန်တွင် မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်လာသည်ကို မသိရသည့် ပိုင်ယွီမင်ကို မြင်ကာ လန့်သွားလေသည်။ 

မော့ရှုလင်ထံတွင် နှစ်ဘဝစာ အတွေ့အကြုံရှိသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားလေ၏။ လက်ဖက်ရည်ဗန်းကို ကိုင်ထားသည့်လက်မှာလည်း တုန်ယင်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်များက တိုက်မိကာ ပန်းကန်ပြားက စောင်းသွားသဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်က အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က မန္တန်တစ်ခုဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အောက်မကျအောင် ထိန်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။
"မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ပေါ့ဆရတာလဲ..."

မော့ရှုလင် "....."

နားထောင်ကြည့်ကြပါဦး... ဒါက လူပြောတဲ့စကားလား... 

ဘယ်သူက ပေါ့ဆတာလဲ... 

ဘယ်သူကရော ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက်ကြီး ပြေးထွက်သွားလို့လဲ... 

ဘယ်သူကရော တိတ်တိတ်လေး ပြန်လာပြီး ငါ့နောက်မှာ လာရပ်နေမှာလဲ... 

မော့ရှုလင်က အမှန်ပင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ပိုင်ယွီမင်က ရှစ်စွမ်းဖြစ်ပြီး သူက တပည့်သာ ဖြစ်လေသည်။ မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေစေကာမူ သည်းခံရမည်ဖြစ်၏။ သူ့ရှစ်စွမ်းက အကြောင်းပြချက်မရှိ ပြဿနာရှာလွန်းလေသည်။

"ရှစ်စွမ်းဆုံးမတာ မှန်ပါတယ်..." 
မော့ရှုလင်က အပြုံးတစ်ခုကို အားယူပြုံးပြလိုက်လေသည်။ 

ပိုင်ယွီမင်က သူ့တပည့်ကို ဆုံးမရန် ပြန်လာခြင်းမဟုတ်သဖြင့် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်လေသည်။ 
"မင်းမှာ ပိုက်ဆံနဲ့ လိုတာတွေရှိလား... ငါ မင်းကို တောင်အောက်ခေါ်သွားပေးမယ်... အတူတူသွားကြတာပေါ့..."

ယခုအချိန်တွင် မော့ရှုလင်က ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ဓားဖြင့် မပျံနိုင်သေးပေ။ နှင်းများကလည်း ထူထပ်နေသဖြင့် မော့ရှုလင်အတွက် တောင်အောက်သို့ ခြေကျင်ဆင်းရန် မလွယ်ကူပေ။ 

"ဟုတ်ကဲ့..." 
မော့ရှုလင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူစကားမဆုံးမီ ပိုင်ယွီမင်က ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ 

"ဒါဆို မြန်မြန်တက်... ငါခေါ်သွားမယ်..."
ပိုင်ယွီမင်က စိတ်မချရသော်လည်း ဓားဖြင့်ပျံသန်းရန်က အလွန်ကျဉ်းသည်ကို သိသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်လှေလေးတစ်စင်း ထုတ်လိုက်လေသည်။ 

ပိုင်ယွီမင်က ထပ်ပြီး အလျင်လိုနေသည်ကို မြင်သဖြင့် မော့ရှုလင်က မြန်မြန်ပြောလိုက်လေသည်။ 
"ရှစ်စွမ်း... ဒီတပည့်မှာ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြား မရသေးပါဘူး..." 

ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားမရှိလျှင် တရားဝင်တပည့်တစ်ယောက် မဟုတ်သေးသဖြင့် ဂိုဏ်းဝတ်စုံနှင့် လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးများကို မရရှိနိုင်ပေ။

"ဟုတ်သားပဲ... မင်းအတွက် စာရင်းသွင်းပေးရဦးမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းက အထောက်အထားမဲ့ ဖြစ်နေဦးမယ်..."

ပိုင်ယွီမင်က မော့ရှုလင်နားသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။ 
"ဒါဆို လုပ်စရာရှိတာတွေကို နေ့လယ်မတိုင်ခင် အပြီးလုပ်ရအောင်... မဟုတ်ရင် သူတို့ အလုပ်ဆင်းသွားတော့မယ်..."

မမြင်ရသည့် အားတစ်ခုက မော့ရှုလင်ကို တွန်းလိုက်သဖြင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ချကာ လှေပေါ်သို့ အမြန်ပြေးတက်ပြီး ပိုင်ယွီမင်၏ နောက်တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့်သာ အမှောင်ဖုံးနေလေ၏။ သေးငယ်သော ကိစ္စများကြောင့် ပိုင်ယွီမင်၏အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေလျှင် ဒေါသထွက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်လှေက ထွက်လုဆဲဆဲအချိန်တွင် ရပ်သွားလေ၏။ အားကိုးရာမဲ့နေသော မော့ရှုလင်မှာ ရပ်လိုက်သည့်အရှိန်ကြောင့် ရှေ့သို့ ယိုင်သွားပြီး သူ့နှာခေါင်းက ပိုင်ယွီမင်၏ခါးနှင့် ဆောင့်မိသွားလေသည်။ 

ပိုင်ယွီမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ထားသည့် မဟာယနအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် တိုက်မိချိန်တွင် သူက မနာသော်လည်း မော့ရှုလင်မှာ နာကျင်သွားပြီး နှာခေါင်းမှ သွေးများထွက်လာလေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က မဟာယနအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး လှေကို ထိန်းချုပ်ထားသူလည်း ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်ကို မခံစားရပေ။ ထို့ကြောင့် မော့ရှုလင်၏ အခြေအနေကို မြင်ချိန်တွင် မော့ရှုလင်က ဆိုးသွမ်းပြီး သေသေချာချာ ရပ်မနေသည်ဟု ထင်သွားလေသည်။ 

ပိုင်ယွီမင်က သူ့လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ 
"အိုက်ယား... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆလုပ်တတ်ပါစေ... ငြိမ်ငြိမ်ရပ်ရမှာပေါ့... နောက်တစ်ခါ သတိထား... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်မိစေနဲ့..."

အဓိကတရားခံမှာ ပိုင်ယွီမင်ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ပြန်ဆူနေသဖြင့် မော့ရှုလင်က သေလုနီးပါး ဒေါသထွက်နေလေသည်။ သို့ရာတွင် ပိုင်ယွီမင်က သူ့နှာခေါင်းကို မွှေးကြိုင်သော လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးနေလေ၏။ ပိုင်ယွီမင်က သူ့နှာခေါင်းအား ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်ကာ မော့ရှုလင်မှာ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ တိတ်တဆိတ် နေလိုက်လေသည်။

ပိုင်ယွီမင်က ယုန်မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး သစ်သားဝိညာဉ်ဇစ်မြစ်ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် ကုသခြင်းမှာ သူ၏စွမ်းအားဖြစ်သည်။ နှာခေါင်းသွေးများမှာ ချက်ချင်းရပ်သွားပြီး နှာခေါင်းကလည်း မနာတော့ပေ။ 

ပိုင်ယွီမင်၏စွမ်းအားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မော့ရှုလင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှောင်မိုက်သွားလေ၏။ 

သူက ထပ်ပြီး မကျင့်ကြံလိုတော့သော်လည်း လူပေါင်းများစွာ၏ အထက်တွင် နေခဲ့ဖူးသဖြင့် မိစ္ဆာသခင်အဖြစ်နေခဲ့စဉ်က ရရှိခဲ့သော အာဏာနှင့် စွမ်းအားများကို စွန့်လွှတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလေသည်။

သက်ကယ်အိမ်လေး၌  နေလိုသည်ဟု မည်မျှပင် ပြောစေကာမူ ရွေးချယ်စရာရှိပါက ခမ်းနားသောနေရာတွင် မနေချင်သူ မရှိပေ။

လေနှင့်နှင်းများကြောင့် ပြိုကျလုနီးပါး ယိုယွင်းနေသော အိမ်လေးထဲတွင် မည်သူကမှ နေချင်မည်မဟုတ်ပေ။

မိစ္ဆာအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သော နေ့ရက်များကိုတွေးကာ မော့ရှုလင်က နာကျင်မှုကိုခံစားလိုက်ရပြီး ထပ်မတွေးချင်တော့ပေ။

မော့ရှုလင်၏နှာခေါင်းမှ သွေးများရပ်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ယွီမင်က သွေးစွန်းနေသော လက်ကိုင်ပဝါကို ကိုင်ထားလျက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ဘယ်မှာယူရမလဲဆိုတာသိလား… ငါ လမ်းမသိဘူး…”

မော့ရှုလင် “…….”

ဒီနေ့က ပြီးပါတော့မလား…

🐰🐰🐰